bir ömür nasıl yaşanır

şu an yaşadığım gibi istanbul'a yakın sahil kasabasında kitaplarla, müzikle, yazarak, çizerek ve en önemlisi kediyle yaşanır.

tekme tokat.

bir ömür değişkenler ve etkenler sayesinde çok güzel yaşanır yaşanmaya, ama maaşının ya da kendi işine sahipsen gelirinin türk lirası ile olmaması halinde. maddiyatı yok sayan, maneviyat güzellemesi yapan yazarlara bakmayın efendim.

(bkz: insan ne ile yaşar)
"ekmek pahalı, emek ucuzdu..."
“adam bir yıl sonrasına hazırlanıyor, ama akşama varmadan öleceğini bilmiyor.”.

sanırım bunu tam manasıyla öğrenebilmenin tek yolu, koca bir ömrü yaşayıp sonuna gelmektir. kim ne tavsiye verirse versin boş, bazı şeyler yaşanmadan öğrenilmez. hem ne demişler: tecrübe hayatın insana kel kaldıktan sonra verdiği taraktır.
hayat biraz da şans işidir. bunu en güzel betimleyen metaforu persler yapmış herhalde. herkes bilir tavla oyununu... oyunu pers imparatorunun baş veziri buzur mehir bulmuş. oyunun 4 köşesi 4 mevsimi, tavlanın içindeki 12 hane 12 ayı pulların toplamı ayın 30 gününü, siyah beyaz pullar gece ve gündüzü sembolize etmiş. oyunun gidişatını belirleyen zarlar ise zamanın içindeki şansı sembolize eder. zarı iyi atmak yetmez. aklını da kullanman gerek. ama bazen ne kadar akıllı olursan ol. şansın yaver gitmez, zarları kötü atarsan kaybedersin. zaman ve şans... neyse kapanışı bir bilgenin sözüyle bitirelim:
ölüm gaz pedalına basan ayakta, hayat direksiyonu tutan kollardadır. bunun eğlencesi ise; ölümüne basıp hayata tutunmaktır.

türkiye'de yaşanmaz da orası kesin.

acısıyla, tatlısıyla, hastalıkla, sağlıkla, iyi veya kötü günüyle yaşanıyor.
gönül hep güzel şeyler olsun istese de sıkıntılar insanı olgunlaştırıyor.
bir hayat tüm tecrübelerden acı tatlı ders çıkararak akıp gidiyor.
mesele iyi insan olabiliyor muyuz , işte onu yapabilmekte.

bir ömür ancak kendi seçimlerin kendi pişmanlıklarının arkasında durarak yaşanır. diğer türlüsü ailenin yarım kalan hayatlarını tamamlama çabası olur hatalarını bile sevemez insan...

sayın lilith hayat bir karambol ve sen bunun üstesinden öyle böyle geliyorsun. güçlüsün insanlara kulak asma. seni üzen her şeyin seni güçlendirdiğini ve hislerinin ne denli kuvvetli olduğunu, en çaresiz anlarınla sana yollanan işaretleri unutma. ömrün boyunca olmak istediğin insan ol. aylar, yıllar, şehirler giren olaylara kızma sen hâlâ küçük şeylerle mutlu olan ve baktığın her şeyin sayısını sayan bir manyaksın.

ne zaman öleceğini bilmiyorsun. belki yarın belki yarından da yakın. yaşamanın en zevkli tesellisi bu ne zaman öleceğin belli değil. insanın böyle bir dünyada 100 yıl yaşayacağını bilmesi.... düşünmek bile istemiyorum.

nasıl yaşanır? nerede hemen söyleyin...

herkesin reçetesi kendine özeldir.
benim yaşayışım sana, senin yaşayışın bana mutluluk getirmez.

herkes kendine göre yaşamalıdır. taklit ederek değil, kendi yolunu bularak.
kendi mutluluğunun yolunu bularak.

kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir zaman, kısa kalır, sonsuz olur, insanın küçücük ömrünün karşısında. istemenin kuralı yoktur, de, açıklaması sınırı suçu yoktur; istemek yaşamın kendiliğinden sonucudur, ne haklı ne haksız,
ne yerinde ne yersiz...

ömür hanımla güz konuşmaları, şükrü erbaş

bu ülke dışında yaşanır şu an.

nasıl istiyosanız öyle yaşanır arkadaşlar kesin bilgi.

az önce seri katiller, çözülemeyen vakalarını bilmem kaçıncı bölümünü izlerken bir daraldım, sıkıldım.
tam ramirez bölümü başlamıştı ki durdurup yüzümü yıkamaya gittim.
giderken sanki ben ben gibi değildim ya robot gibi öylece yürüyordum ve aynalara çok bakmıyordum.
yüzümü çok görmüyorum o yüzden.
ama her gün yıkıyorum ya hissediyorum tabii.
neyse yüzümü yıkarken şunu dedim sesli bir şekilde : hayatımla ilgili ne yapacağımı bilmiyorum y*rr* yedim galiba
sonra döndüğümde sözlüğe bakınırken bu başlığı gördüm.
evet arkadaşlar bu ömür nasıl geçer bilmiyorum nasıl yaşayacağım lan ben
yolum yol değil gibi kaybettim ben kendimi
uzun zamandır dengeye oturtamadığım hayatımı bırakıp böyle yaşasam dediğim noktada bile rahatsızlık duyuyorum
çok boş geliyor.
nasihatlerine sokayım bize bir şey olmasın bir şey yapmak lazım etkinlik falan yok mu ya?
hep beraber konserlere kamplara falan gidelim.
meditasyon yapalım, dans edelim hadi

ağlayarak
gülerek
gülümseyerek
yardım ederek
yardım alarak
severek
sevişerek
grup seks yaparak
ffm de yaparak
okuyarak
gezerek
saygı duyarak
saygı duyularak
öpüşerek
bölünerek
aile olarak
tek başına olarak
tek elle
çift elle
bi yastıkta
tek celsede

pek de kafaya takmayarak
fırsat buldukça eğlenerek
her sabah gülümseyerek yeni günü karşılayarak (bu önemli)

ve her zaman şunun farkında olarak :
1 kere yaşıyoruz ve onu da ortalama 60-70 yıl yaşayacağız.
0-20 yaş arası çocukluk, geçiniz.
50-70 arası bedensel gerileme ve isteksizlik, geçiniz.
elimizde 30 senemiz var.
iyi değerlendirmek lazım.

bir ömür zor yaşanır ama yine de hayattan çekip gitmeye direnir insan..çıkış yolu arar kendine...

farkında olsanızda olmasanızda ölüme yaklaştıkça sorgulayacagınız durumdur. bunu kendinize ne kadar erken sorup cevabı bulursanız, ölüm döşeginde o kadar az pişmanlıgınız olacagına inanıyorum. zaman cok acımasız oyle hızlı gecıyor kı bugununuzde sıkayetlendıklerınızı bıle sıze ozletıyor. sade bır hayatın ne kıymetlı oldugunu anlatıyor, hırsların ne kör edıcı oldugunu, öfkenın sadece sıze zarar verdıgını ve okadar zamanınızın kalmadıgını, sevmenın ve sevılmenın kıymetını. ınsan omrunu her gununun aslında bır lütuf oldugunu, yasadıklarının onu gelıstırdıgını ve daha ıyıye hızmet ettıgını bılerek yasamalı. ınsan zamanın kısa oldugunu ve herseyden kendımızın sorumlu oldugunu, mutlulugun bır tercıh oldugunu bılerek yasar.