bir savaş pilotunun anıları

#1623424 no'lu tanıma ithafen yazılmıştır.
bu yazı, anı değil itiraf olmuş.
keşke ; bir savaş pilotunun itirafları şeklinde başlık açsaydı.

sen babanın arabasıyla hava atan zengin piçi değilsin.

sen ; bu ulusun, bu milletin icralarla boğuşup zorluklarla ödediği vergilerle alınan milyon dolarlık uçakla oyun oynayan bir sorumsuzsun.

birde utanmadan bunu anı diye yazmışsın.

ben geçmişte nice vatan aşkıyla yanan ve ölüme giden pilotlar tanıdım.
gerçekten tanıdım.
yalan söylemiyorum.
mesleğim gereği tanıştığım çok sayıda pilot oldu.
yüzlerce anılarını, kaybettikleri şehit arkadaşlarını anlattılar bana.

keşke bu başlığın altında bu tip anılarla karşılaşsaydım.

sayın em. pilot zübeyir batur, eski güzel anılarının yenilerini bekliyoruz.
saygılarımla...

çünkü okumak keyifli oluyor.

mesleğim gereği eskiden pek çok pilotla tanıştım.
yaşadıkları anekdotları anlatırlardı.
kimilerini göğsüm kabararak, kimilerini hüzünle dinlerdim.

1974 kıbrıs çıkartmasında...
bir fantom pilotu lefkoşedeki hedefleri bombalıyor.
ve haliyle bombaları bitiyor.
fakat apartman tepelerinde yunanlı uçaksavar timlerinin yerlerini hafızasına kazıyor.
pilotların hafızaları çok iyidir, bunu biliyorum.
bir saniyede beş tane hedefi hafızasına kazır ve tekrar o mevkiye, bomba yükleyip geldiğinde bir saniye kaybetmeden hepsini yok ederler.
şans bu ya, uçak mermi yarası alıyor.
türkiyeye dönüp bomba ikmali yapacak, iniş takımları açılmıyor.
uçağı gövde üstüne indirip, beklemekte olan yeni bir fantom'a koşuyor.
hemen uçağı kaldırıp, hafızasına yazdığı hedefleri vurmak için havalanıyor.

o vakitler konum atmak terimi icat edilmemişti.
tehlike arzeden düşman hedeflerini bilen tek kişi o pilottu ve görev onundu.

hava üssünde bir kişi bile çıkıp, sen ne yapıyorsun demedi.
nereye gidiyorsun demedi.
ne olacak bu iniş takımları bozuk uçağın hali demedi.

işte bu vatan böyle evlatları sayesinde var olmasını sürdürüyor ve ayakta duruyor.

hepinizin önünde saygıyla eğiliyorum.

mesleğim gereği eskiden pek çok pilotla tanıştım.
yaşadıkları anekdotları anlatırlardı.
kimilerini göğsüm kabararak, kimilerini hüzünle dinlerdim.

çok eskilerde türkiyede meşhur iki tane hava üssü vardı.
biri eskişehir diğeri konya hava üssü idi.

dog fighter denilen, havada uçak muharebesi eğitimleri konya ovasında verilirdi.

tanıdığım pilotlar arasında devrecilik veya sınıf arkadaşlığı diye bir kavram vardı.
yani üç, beş tanesi, bir vesileyle sıkı arkadaş olurdu.
genelde beraber gezerler, ayrılmazlardı.

bir gün bu kankilerden bir grup pilot işyerimize geldi.
bir tanesi eksik.
hani dedim, mehmet nerede ?

dedilerki, dün konya ovasında düştü ve şehit oldu.

uçağı arızalanmış.
telsiz konuşmalarında, uçağı terket komutu verilmiş.
yani pilot fırlatmayla atlaması gerekli.
fakat uçak şehrin üstünde.
eğer uçağı terkederse, uçağın şehre düşme ihtimali var.

emre itaat etmemiş.
uçak, şehri terkedinceye kadar, mehmet pilot uçağı terketmemiş.
şehri terkedinceye kadar ise uçak çok fazla irtifa kaybetmiş,
ve pilotun hayatta kalmasına yetmeyecek kadar yere yaklaşmış.

sonuç....

mehmet pilot sivil insanların hayatını kurtarmak için, kendi hayatını feda etmiş.

bu vatan sizin gibi evlatları olduğu için ayaktadır.

bu vatan sizin gibi evlatlarına minnettardır.

önünde saygıyla eğiliyorum.

ruhun şad olsun mehmet.

mesleğim gereği eskiden pek çok pilotla tanıştım.
yaşadıkları anekdotları anlatırlardı.
kimilerini göğsüm kabararak, kimilerini hüzünle dinlerdim.

sene seksenler.
sık sık ege de türk ve yunan pilotları it dalaşı yapıyorlar.
bu yaşananların hiç birisi gazetelere yansımaz.
ancak, bizden veya yunan dan bir uçak düşerse ; o zaman gazete haberi oluyor.
yani, it dalaşı günlük, rutin bir olay.

konya ovasında it dalaşı talimi yapmışsın veya egede gerçek it dalaşına girmişsin...
pilotlar için ikiside aynı aksiyon.

bazen işyerine gelen pilotlar, 'dünde it dalaşına girdik'' demeleri normal bir olaydı.

ben size farklı bir şeyden bahsedeceğim.

sonuçta her uçuşta yunanla it dalaşı olmuyor.

bir gün bir pilot tanıdığım, bir şey söyledi...

imrendim.
bütün kalbimle imrendim,
bütün gönlümle imrendim.

pilot tanıdığımın ağzından aynen aktarıyorum.

ege kıyılarında deniz ve sahil o kadar güzel ki,
sahilin üstünde, kıyıyı takip ederek, alçak uçuşla devriye yapıyorum,
vallahi, görev bitmesin, benzin bitmesin diye dua ediyorum,
memleketimiz o kadar güzel ki, ege kıyılarını seyretmeye doyamıyorum, demişti.

o gün, bu gün hep aklımdadır.
hep imrenirim.
pilotluğun zevkli yanları da var.

bilesiniz istedim.

ben eskişehirde yaşayan bir ihtiyarım.
haliyle, eskiye dönük bir çok anı birikimim var.

eskişehirde büyük bir hava üssü var.
uçaklar ise, kalkış ve iniş sırasında şehrin üstünden geçerler.
haliyle kalkan bir uçağın, ne maksatla havalandığını hemen anlarım.

gündüz veya gece, onlarca uçak arka arkaya havalanır.
motorlar orta gaz konumundadır.
bilirim ki eğitim için kalkıyorlar.

çocukluğumuzda seri kalkış yaparlardı.
şehrin üstündeyken, ses hızını aşarlar ve bomlama yaparlardı.
pencerelerdeki camlar zangırdayarak titrerdi.
sonra şehrin üstünde, ses hızını aşarak kalkmak kaldırıldı.

şimdiki zamanlarda bazen ; gökyüzünü yırtarak kalkan uçaklar oluyor.
biliyorum ki ; bir yerlerde vukuat var.
bir kaç saat sonra televizyonlarda haberler geliyor.
yunanistanla şu olay oldu, ırakta harekat oldu, 15 temmuz gecesi feto darbe girişimi yaptı, vs gibi haberler.

ortalığın sakin veya karışık olduğunu ; uçakların kalkışından anlayabiliyorum.
eskişehirli olmak böyle bir şey.