boğulmak

çok yakın arkadaşımın genç yaşında hayatını kaybetmesine neden ölüm sebebi.evlerden uzak.serinlemek için girdiği gölette...

çok iyi bir yüzücüyseniz bile dikkatli olmanız gereken tehlike.

sene 2010'ların başı. antalya'dayım. sahilde arkadaşlarla içiyoruz. kimse sarhoş değil, ancak alkollüyüz. o gün de atletlerin katıldığı ciddi bir yarışma yapılmış. triatlon mu pentatlon mu ne, tam hatırlamıyorum. denizin 100 metre ötesinde dubalar var, oraya yüzüp geri gelmek de yarışmanın bir parçası.

yarışma bitiyor. atletler dağılıyorlar. organizatörler, sahildeki insanlara, "oraya yüzmeyin, akıntı başlıyor, hava da kararacak. biz dubaları kaldıracağız. tehlikeli olur" diyorlar.

gaza geliyorum. "ben oraya yüzer gelirim." diyorum.

arkadaşlar "nah yüzersin" filan diyorlar. 1-2 kişi "yapma oğlum" diyor.

o zamandaki durumumu söyleyeyim;

boy-kilo: ideal
yüzme yeteneği: çok iyi.
kondisyon: 6/10. kesinlikle bir atlet seviyesinde değil.

neyse giriyorum suya, başlıyorum kulaç atmaya. 50 metrede yoruluyorum. akıntı sürekli sağ tarafa doğru çekiyor. yani hem ileri, hem sola yüzmek zorundayım. 80 metrede kaslarım yanmaya başlıyor. gayret göstererek bir şekilde dubalara varıyorum.

dubaya tutunup dinleniyorum. klasik kas dinlendirme hareketlerini yapıyorum. ancak fazla dinlenme lüksüm de yok. 20 dakika sonra bildiğin karanlık çökecek.

ne kadar iyi bir yüzücü olursan ol ölme riski oranı bir anda %50'ye çıkacak.

dubayı bırakıp karaya doğru yüzmeye başlıyorum. bölgenin yabancısıyım. artık suya ilk girdiğim yeri kestiremiyorum. sadece ışıklar görünüyor.

akıntı iyice şiddetlenmiş. sürekli beni yan tarafa, (bu sefer sola) doğru götürüyor. savaşamıyorum. biraz daha savaşmaya devam edersem çok kötü bir kramp girecek. işte o zaman gerçek problem başlayacak.

heralde kıyıya 70 metre kala bir karar veriyorum. akıntıya karşı savaşmayacağım. akıntıya sırtımı vererek çapraz bir şekilde yüzeceğim.

panik yapmıyorum. ama endişeliyim.

bunu yapıyorum. hızlandığımı hissediyorum. evet, karaya doğru gidiyorum ancak aynı zamanda hızla sola doğru da gidiyorum. "yapacak bir şey yok" diyorum.

neredeyse yarım saat sonra karaya ayak basıyorum. tüm kaslarım çığlık atıyor. karaya çıkar çıkmaz dizlerimin üzerine çöküp kalıyorum. 5 dakika kadar dinleniyorum. sonra sahilde(sağa doğru), suya girdiğim noktaya yani arkadaşlarımın yanına yürüyorum.

suya girdiğim noktadan nerdeyse 250 metre kadar ötede karaya çıkmışım.

vardığım zaman herkes panik olmuş, birisi sahil güvenliği aramış.

yeniden arıyoruz, bir şey olmadığını, arama kurtarmaya gerek olmadığını açıklıyoruz. haklı olarak sahil güvenlikten azarımı işitip özür dileyerek telefonu kapatıyorum. (sağolsun çok ilgilenmişler. endişelenmişler. mobilize olup denize çıkmak üzerelermiş hatta)

kaçınılmaz sona ne kadar yaklaştığımı farkediyorum.

ders oluyor.

bazen düşünceler içindeyken de gelir bu his, ben ne yapıyorum, ne olacak sonumuz böyle* dedirtir insana, elf gözlerim hiç güzel şeyler görmüyor legolas.

bir arkadaşımı boğulurken kurtarmak için yanına yüzdüm o can havliyle tepeye çıkabilmek için beni suya bastırıyordu. can havli bu kadar nefret edilesi bir şey

akciğerin hava ile temasının kesilmesi olarak bilinir. genelde en bilineni suda boğulmaktır, soluk borusuna yemek veya oyuncak kaçması da boğulmaya neden olmaktadır.

boğulma nedenleri

suan yasadigim sey. bogazim aciyo.

sigara dumaninda mumkunse.

susuz ortamda nefes alamadan boğulunduğunda bir süre sonra bilinç kapanacağından sulu olan versiyonuna oranla daha tercih edilesidir.