boşa geçmiş bir ömür

37 dakika boyunca yaptığı araba pazarlıkları ve gittiği meşhur tablacıları anlatan sığıra bakınca vardığım sonuç.

yapmayın arkadaşlar.. bunun için yakınıp dertlenmek yerine kalan ömrünüzü dolu dolu geçirebilirsiniz.

hayat biz serzeniş ederken bile devam ediyor

sürekli mutsuzluk ve şikayetle geçmiş , bir türlü ait olduğu yeri bulamamış , ait olduğunu sandığı yer aslında onu içten içe çürüten bir yermiş. duvara bir resim , bir poster asmamış. heyecanlandığı an arayacak kimsesi olmamış , zaten heyecanlandığı bir şey de yaşamamış.

şööööyle bir durup geriye doğru bakma isteğine engel olunmadığında yüzleşilen gerçek.

herkes doğru da bir sen bir baltaya bir sap olamadığın hissi ile gelen…

bazen üzülüyorum bazen de diyorum eee napak öldürmeyen allah öldürmemiş.. vardır sebebi.. olmuştur da sen görmemişsindir…yaşa lan sefan olsun.

kimi nerede nasıl neden dinlediğimize de dikkat etmekte fayda var galiba. bazı dakikalar hep boş.. sen de haklısın.. haklı olmadığın bir an görmedim sevgili yazar…yazar evet arada bir yazıyor (bkz: devotus atheus (yazar))..

(bkz: geri kalan korkulu)

hep "sıradan" yaşayan insanları görünce aklıma düşen şey bu.
mesela kalabalık bir caddede yürürken, otobüste metroda vs hep aklıma geliyor.
insanlar mutsuz ya.
dümdüz yaşıyorlar ve bu dümdüzlüğün onları fazlasıyla mutsuz ettiğini fark edemiyorlar.
doğmuş, büyürken toplum ona bir rol biçmiş ve o da o rolden hiç çıkmamış.
toplum ne derse öyle yapmış, öyle yaşamış.
ölmeye yakın gelen o pişmanlık, oluyordur elbette.
olmuyorsa zaten dünyaya bir ot kadar faydası olmadan gidiyor demektir...

hazır gençken*, yaşıyorken kaldırın kafanızı.
kulaklıkları kulağında, kafasını sallayarak ve vücut anlamında hafif ritmik hareketlerle keyifli keyifli şarkıya eşlik eden insanlara "bu ne yapıyor yaa?" diyeceğinize siz de kalkın.
dans!