bugünün işini yarına bırakan insan

bazen 2 ay öncesinin işini de 3 ay sonraya bırakmasıyla bilinir.

(bkz: yarın artık bugündür)

ben 4 yıldır dahiliye stajı alıyorum. seneye birinci çinkomu yaparım artık.

bu bizim geleneksel kodlarımızdandır. her üçümüzden beşimiz yaparız bunu. bence bırakmayan bulursanız onunla konuşun, nası oluyomuş sonra bize de anlatın. daa yararlı olur..

bir yarinin isini bugune birakan insan degildir

yarın ölürsem boşa uğraşmış olurum diye birçok meseleyi çılgınlar gibi erteliyorum. bu kafayla ölene kadar da devam ederim.

araştırmalara göre beyin stres altında daha iyi çalışıyor.
ne yarını, 2 3 hafta beklesin.

dopamin bağımlısı olmuş olabilir. bekledikçe her şey daha da zorlaşmaya başlıyor gibi oluyor sanki. yapılacak iş bir yük gibi hissettirmeye başladıkça vay haline.

pekiştirel süreçlerle açıklanan durumdur. yük gibi hissettiren ve kaygı sıkıntı yaratan durumlar bugünün işi olmakta, yarına bırakma işi de erteleme yani negatif pekiştirme (sistemden dışarıya çıkması) olmakta. erteleme davranışı gerçekleştiğinde stres ortadan kalkar ve süreçte beyin bunu bi ödül gibi algılar. her erteleme davranışında bu sistem daha güçlenir (erteleme davranışı ile oluşan sinaptik bağlar güçlenir aslında) yani dolayısıyla pekiştirme davranışı otomatikleşmeye başlar. örneklerle renklendirmek isterdim ancak elim ağrıdı. teşekkürler.