çanak antene verdiğim ibretlik ayar

hanımlar beyler toplanın, dün akşam çatıda yaşanan ve uzay çağının tüm iletişim kurallarını baştan yazan o tarihi olayla karşınızdayım.
yazın ortası, hava 38 derece. evde kardeşimle oturmuşum, buz gibi karpuzumu kesmişim, televizyonda hayatımın maçı başlayacak.
kumandaya bastım, kanalı açtım ve o lanet kelime dizilimi ekrana çakıldı: sinyal yok
önce kumandaya hafifçe vurdum, düzelmedi. sonra alıcının fişini çekip 10 saniye bekledim (bütün mühendislik bilgim bu kadardı zaten). yine tık yok. en son ekrana dik dik baktım, sinyal kalitesi %3.
işte o an damarımdaki asil türk kanı coştu. elime 12-13 açık ağız anahtarı aldım, sol omzuma da ne olur ne olmaz diye 40 metre kabloyu rambo gibi doladım, çıktım çatıya.
çanak anten orada duruyor. öyle bir duruşu var ki, sanarsın nasa nın derin uzay gözlem çanağı. bacaklarını kiremitlere sabitlemişler, yüzünü de güneye vermiş, son derece umursamaz ve gururlu bir edayla uzaya bakıyor.
önce insan gibi yaklaştım. bak bilader dedim, aşağıda maç var, beni sinir etme. azıcık sağa yat, türksat 4a'yı gör yeter.
lnb kablosunu hafifçe sola çevirdim. aşağıya kardeşime bağırıyorum: geldi mi?
aşağıdan ses geliyor: yok abi, şimdi hiç yok.
vidayı gevşetip biraz sağa aldım. geldi mi?
görüntü gitti sadece parazit var abi.
o an çanak antenle göz göze geldik. bana adeta sen kimsin de bana tork uyguluyorsun amk liselisi der gibi bakıyordu. metallerin de bir gururu olduğunu o an anladım ama benim gururum daha büyüktü. madem bu alet fiziksel müdahaleden anlamıyordu, ben de buna psikolojik harp ve ibretlik bir ayar vermeye karar verdim.
anahtarı cebime koydum. çatıda antenin tam karşısına bağdaş kurup oturdum.
bana bak lan parabolik bücür dedim. sen kendini ne zannediyorsun? elektromanyetik dalgaları odaklayıp alıcıya yansıtıyorsun diye kendini uzay mekiği mi sanıyorsun? alt tarafı preslenmiş bir kasesin lan sen.
anten tabii ki sessiz. rüzgar estikçe hafif gıcırdıyor.
şimdi beni iyi dinle dedim. cebimden alüminyum folyoyu ve mutfaktan kapıp geldiğim mangal maşasını çıkardım.
eğer önümüzdeki 15 saniye içinde o frekansı yakalamazsan, seni şu kiremitlerden sökerim. üzerine bu alüminyum folyoyu kaplar, çanağın ortasına da mangal kömürünü basarım. seni bu mahallede uydu alıcısı olmaktan çıkarır, 4. nesil adana dürüm ısıtma istasyonuna çeviririm. kışın da içine kuşlar yuva yapsın diye bahçeye atarım, anladın mı beni?
yetmedi. telefonu çıkardım, internetten gözleme tavası fiyatlarına baktım. telefonu çanak antenin tam lnb sine doğru tuttum: bak dedim, şu an kargo dahil 250 lira. senin hurda ederin 50 lira bile değil. seni hurdacı hamzaya satar, üstüne ekleyip döküm tava alırım, krep yaparım üstünde.
tam bu lafı söylediğim an, sanki aletin molekülleri titredi. rüzgar hafifçe esti, çanak milimetrik bir hareketle doğuya doğru hafifçe esnedi.
aşağıdan bir çığlık koptu: abiiii hd geldi. 4k oldu yayın yağ gibi akıyoooo.
çanak antene doğru yavaşça eğildim. parmağımla lnb nin üzerindeki tozu hafifçe sildim.
akıllı olacaksın dedim. biz bu çatılarda ne sinyaller kestik, seni mi uyduya bağlamayacağız?
vidaları son gücümle sıktım, rambo gibi kabloyu omzumdan çıkarıp aşağı indim. karpuzumu yedim, maçımı izledim.
o günden beri ne zaman fırtına çıksa mahaladaki bütün antenler kayar, bizimki milim kıpırdamaz. komşular gelip nasıl ayarladın bunu diye soruyor. fizik kurallarıyla değil, raconla ayarladım diyorum, anlayamıyorlar.
bu da böyle bir anımdır.

yazarın bir sonraki ayarı hangi ev aletine olacak merak ediyorum. yine ibretlik bir hikaye.

kendin bile okumamışsındır eminim bu yazıyı, normal sözlük, sözlük olalı böyle eziyet görmemiştir olm, dur yabay zekaya özetlettireyim bari, ewed.