1.
benzer bir tartışma açısından insan olmak nedir adına bu filme de bakılabilir. yalnız film sanat filmi bilginiz olsun.
devamını gör...
2.
"canavarlarla savaşan kişi, kendisi de canavara dönüşmemeye dikkat etmelidir."
belki de canavar olarak yaşadığını düşündüğünüz kişiler öyle canavarlar ile mücadele ediyordur ki canavarlasmak dışında bir imkanı kalmiyordur.
ayrıca hayat öyle iyi bir insan olacağım gibi bir motto ile yaşanmaz. risk almalı insan bazılarına ters bazılarına düz gitmeli durmamalı yerinde bir nehir nasıl çılgınca akarsa öyle akmalı hayatın içinde ve yumrukları sıkılı bir şekilde canına okumalı yaşam denen lanetin. o son an geldiğinde alacak verecek kalmamalı
devamını gör...
3.
zaman zaman yaşamak ,zaman zaman da nasıl yaşadığın önemlidir.
devamını gör...
4.
bu soru aslında hayatta kalma içgüdüsü ile vicdan arasındaki kadim çatışmanın özeti gibi.. bu soruya verilecek cevap bende çok net.. bir canavar olarak yaşamaktansa iyi bir insan olarak sınırlı bir ömre sahip olmayı tercih ederim tabii.
canavarlaşan insanın asıl trajedisi dışarıdan değil içeriden başlar bence. insan kendi iç dünyasında bir mahkeme kurar, vicdan dediğimiz o şey tamamen yok olmaz, sadece bastırılır. işte o bastırılmış vicdanın gölgesiyle yaşamak bana göre ölümden daha ağır bir yük. çünkü o noktada insan yaşamaz, sadece kendisinden kaçmaya çalışır.
bu mesele edebiyatta da defalarca karşımıza çıkar. suç ve cezadaki raskolnikov işte tam olarak böyle biridir. teoride kendini olağanüstü insan ilan edip bir cinayet işler fakat asıl cezasını mahkemeden önce kendi zihninde çeker. dostoyevski’nin bize gösterdiği şey şudur, insan vicdanıyla savaşarak yaşayamaz. suçtan kaçabilirsin ama kendinden kaçamazsın.
benzer bir iç çürümeyi dorian gray'in portresindeki dorian gray’de görürüz. dorian dışarıdan bakıldığında genç ve kusursuz kalır, fakat portresi giderek korkunçlaşır. aslında o portre, insanın canavarlaştıkça iç dünyasında oluşan deformasyonun sembolüdür. beden yaşamaya devam eder ama ruh çürür.
işte bu yüzden canavar olarak yaşamak bana göre gerçek bir yaşam değildir sözlük. insanın kendine saygısını, vicdanını ve iç huzurunu kaybettiği bir varoluş yalnızca biyolojik bir devamlılıktır, yaşamak değil.
iyi biri olarak ölmek ise trajik olabilir ama bütünlüklüdür. insanın kendisiyle kavga etmeden yaşayabildiği bir hayat, süresi ne olursa olsun daha anlamlıdır.
canavarlaşan insanın asıl trajedisi dışarıdan değil içeriden başlar bence. insan kendi iç dünyasında bir mahkeme kurar, vicdan dediğimiz o şey tamamen yok olmaz, sadece bastırılır. işte o bastırılmış vicdanın gölgesiyle yaşamak bana göre ölümden daha ağır bir yük. çünkü o noktada insan yaşamaz, sadece kendisinden kaçmaya çalışır.
bu mesele edebiyatta da defalarca karşımıza çıkar. suç ve cezadaki raskolnikov işte tam olarak böyle biridir. teoride kendini olağanüstü insan ilan edip bir cinayet işler fakat asıl cezasını mahkemeden önce kendi zihninde çeker. dostoyevski’nin bize gösterdiği şey şudur, insan vicdanıyla savaşarak yaşayamaz. suçtan kaçabilirsin ama kendinden kaçamazsın.
benzer bir iç çürümeyi dorian gray'in portresindeki dorian gray’de görürüz. dorian dışarıdan bakıldığında genç ve kusursuz kalır, fakat portresi giderek korkunçlaşır. aslında o portre, insanın canavarlaştıkça iç dünyasında oluşan deformasyonun sembolüdür. beden yaşamaya devam eder ama ruh çürür.
işte bu yüzden canavar olarak yaşamak bana göre gerçek bir yaşam değildir sözlük. insanın kendine saygısını, vicdanını ve iç huzurunu kaybettiği bir varoluş yalnızca biyolojik bir devamlılıktır, yaşamak değil.
iyi biri olarak ölmek ise trajik olabilir ama bütünlüklüdür. insanın kendisiyle kavga etmeden yaşayabildiği bir hayat, süresi ne olursa olsun daha anlamlıdır.
devamını gör...