cezaevi anılarım

bugün burada ilk günüm. şu an odamda tek başıma olmayı dilerdim kitaplarımla baş başa; seyrederdim onları ve telefonla konuşurdum buna çok ihtiyacım var bu insanlardan uzakta. kafam çok karışık bir halde buradayım her şeyi içimde yaşadığımı biliyorum kimse benim nasıl üzüldüğumu bilmiyor. mutlu geçmişimin kusursuzca mumyalandığını hissedebiliyorum bembeyaz ve mavi dünyamin tuvaline atılmış rengârenk bir fırça darbesi gibiydi bugün içersinde yasadakilarim. zaten hep öyleyimdir ya ben hayatta hiçbir şey bana yer değiştirmek kadar güç gelmemiştir. dolaşmayı çok sevdiğim halde bir evden başka bir eve sırf hoşuma gitmediği için taşınmak beni her zaman ürkütmüştür. belki de kafamı bir şey anlamaktan men etmiştim. rahatımın kaçacağından korkarak bir sersemlik zırhının içine saklanmıştım. korkumun sebebi bu da olabilir. çok güçlü bir insan değilim bütün insanlar gibi ıstıraba karşı zayıf olan bir insanım merhamet aciz ve korkudan mürekkep bir insanım geçecek hepsi biliyorum dayanıyorum sabrediyorum.....

öncelikle dayı allah kurtarsın.

asker arkadaşım cihat'ın ağzından anlatıyorum.

adana kürkçüler cezaevindeyim. bir gün koğuşa yaşlı bir dayıyı tekmeyle içeri attı gardiyanlar.
koğuşta adettir, gelenin kağıdı sorulur. neden içeri girdi diye.
neyse dayıya sorduk, " dayı kağıdın nerede ? "
adam kem küm etmeye başladı. sonra üzerini aradık. kağıdı bulduk. herif sübyancıymış.

aga her ranzadan inen bir tane vurdu buna. ağız burun dağıldı. sonra gardiyan içeri büyük çöp poşeti attı. biz de allah ne verdiyse herifi parçalara ayırdık. poşete koyduk gardiyana verdik.
o da götürüp atmış çöpe.

bu da böyle bir anıdır.

bugün beşinci günüm. ağır bir ishale yakalandım. acilen kolonoskopi yapıldı.
uzaylıların bağırsağıma çip yerleştirdiği tespit edildi.

bugün altıncı gün. dün gece koğuşta çok büyük kavga çıktı. tek kişilik hücreye attılar beni. karanlıklar içindeyim. ölmeden toprağın 7 kat altına girmek de varmış. öldüm ben eminim. acı çeken bir ölüyüm.
dışarıda bir hayat var. yaşamın olduğu yerde, toprak üstünde..
bilirim insanlar gülerler, gezerler. ağlarlar. gözyaşlarından bile zevk duyarlar. gizli gizli.
acaba istanbul'a yağmur mu yağar..
ah, bir yürek bundan daha fazla acıyamaz...
sokakları özledim. selam vermeden geçip gittiğim herkesi. onlara sarılmak isterdim. hiç sarılmamış olmanın ıstırabı boğuyor şimdi beni. hele onun sıcak kolları...
bir kere sarılabilseydik. o sıcaklık yetişirdi, hiçbir zaman geçmezdi. ayrılmazdı, bırakmazdı beni.

bir mahpusun günlüğü.

ekleme, hakkını helal et mahkum kardeş. senin başlığı kullanıyorum ikidir.

aq şovmenleri. bir susun lan.