cinsellik

cinsellik, 19. yüzyılda ortaya çıkmış ve batı’da imâl edilmiş bir kavramdır. öncesinde, insanlar cinsel ilişkilerde bulunurlardı fakat ‘cinsellikleri’ yoktu. belirli bir duygular ve zevkler grubunun “cinsellik” adı altında ayrı bir görüngü olarak yalıtılabileceğini düşünmeden rahatlıkla cinsellik üzerine konuşabilirlerdi. ancak yeni cinsellik kavramı sayesinde; konuşmaya, düşünmeye ve eylemeye ilişkin muhtelif günahlar, insan kişiliğinin müstakil bir kısmı olarak yalıtabilir ve geri kalan insanî duygu ve eylem alanlarından ayrıştırılabilir, özel bir grup olarak birleştirilebilir hale geldi.

yüzyıllar boyunca batı’nın cinsel düşlemleri, kimilerine göre her türlü günahkâr sapmanın uçurumu, kimilerine göreyse yasaklanmış kösnül hazların hasretle düşlenen cennetiydi. yakın doğu’daki insanları bu pek ırgalamıyordu tabii, yeter ki onları rahat bıraksınlar. ancak 19. asrın akışı içinde, artık rahat bırakmaz oldular. sanayileşme ve anamalcılık, batı’yı iktisadî ve askerî bakımdan öyle güçlendirmişti ki, islam dünyasına dönük sömürgeci atılımını yakın doğu’nun aslî ülkelerine de taşıyabilmişti. böyle bir teşebbüs, ideolojik bir temellendirmeye gereksinim duyar. batı’nın, yeryüzünün geri kalanına karşı bir “medeniyet misyonunu” yerine getirmekle görevli olduğu iddiası, işte bu ereğe hizmet etti.

ne var ki yakın doğu, sömürgeci güçlerin bakışına göre batı tipi uygarlığın gerektirdiği hemen her şeye zaten sahip bulunuyordu. sağlam yapılı evlerde oturuyorlardı, “doğru dürüst” (yani tek tanrılı ve özdönüşümlü bir ilahiyatın olduğu) bir dinleri vardı; edeplice giyiniyor, düzenli olarak yıkanıyorlardı. edebiyat vardı, tarihyazımı ve bilim vardı, kurumlaşmış bir hukuk dizgesiyle yönetilen “doğru düzgün” devletler bile vardı. yakın doğu’nun sömürgeci yağmasını meşrulaştırmak, iptidai olarak tasnif edilen başka bölgelere nazaran –batılı ölçütlere göre bile- çok daha zordu. bundan çıkışı sağlayan, yükseliş ve çöküş modeli oldu. burada da yine ‘cinselliğe’ önemli bir rol düşüyordu.

hegelci bir şema izlenerek, dünya tarihi süreklilik arz eden bir ilerleme tarihi olarak tasavvur edildi, ‘eski dünyanın kültürleri’ de sırayla buna katkıda bulunmuşlardı. bir ekin, katkısını sağladıktan sonra, ilerlemenin doruğuna onu izleyen kültür geçiyor, o da katkısını sunuyor ve birikimini kendisinden daha üstün olan bir başka kültüre devrediyordu. bu modele göre, islam kültürünün katkısı, karanlık orta çağ devrinde batı’nın antik çağ bilgisine erişmesine aracılık etmek olmuştu. o zamandan beriyse avrupa, ilerlemenin yegâne penahıydı. bütün diğer kültürler –islam kültürü de dahil– kendi varoluş haklarını yitirmişlerdi, çünkü ilerlemenin temsilciliği bu arada onlardan geçmişti. onların yazgısı, tarihsizliğin uzamında kalakalmaktı, ta ki batı onlara ilerlemeyi yeniden getirene kadar.

ancak verili kültürlerin başka kültürlere bir şey katacak kadar güçleri varken, nasıl “daha yüksek” kültürler olarak inkişaf edemediklerini ve neden zayıf düştüklerini açıklamak gerekiyordu. bunu açıklayabilmek için, ilerleme mefhumunun refakatine ‘çöküş’ kavramının da gelmesi gerekiyordu. yakın doğu’nun durumunda, bu “çöküş” mefhumu, batı’nın hegemonik bilgisinin oraya nüfuzunu sağlamanın da en etkili aracıydı.

buna göre islam’ın 8. ve 9. yüzyılda bir “altın çağı” olmuştu; o sıralar yunan biliminin ve felsefesinin eserleri arapçaya çevrilmişti (sonra batı bunlardan yararlanmış) ve ussalcı ilahiyat okulu “mutezile” devlet doktrini idi. ama sonra karanlık din âlimleri galebe çalmış, “ortodoksinin” kamçısı altında her türlü özgür düşüncenin donmasına yol açmışlardı. o zaman, bir çöküş devri başlamıştı –tam tamına bin yıl süren sahiden etkileyici bir çöküş dönemi!–

âlimlik, eski betikleri hiç düşünmeden hatmetme derekesine düşmüş, bilimler yasaklanmış ve ölüp gitmiş, edebiyat anlamsız sözcük cambazlığına irca olmuştu. egemenler, yazgılarına teslim olmuş bir güruh mahiyetindeki tebalarına gaddarca ve sadistçe zulmeden, onları sömüren korkunç tiranlardı. islam dünyasının çöküşü hakkındaki geleneksel imge, aşağı yukarı böyledir; bugün hâlâ birçok batılı entelektüel tarafından, aynı zamanda birçok yakın doğulu münevver tarafından da, doğruluğuna inanılan bir imgedir bu. bu telakkinin tutamaksızlığını birçok yönden göstermek mümkündür. ancak bakışları, çöküş tasavvurunun önemli bir yapı taşına çevirmek gerekiyor: yozlamış cinsellik.

19. yüzyıl ortalarında fransız psikiyatr bénédict augustin morel, dini kanaatleriyle lamarck’ın o zaman yepyeni olan bilimsel kuramlarını sentezlediği “yozlaşma kuramı”nı yayımladı. sofu katolik olan yazar burada incil’deki adem’in günah öyküsünü modern tıbbın düşünce tarzına uyarlar. başlangıçta kusursuz yaratılmış olan insan, zararlı çevresinin onun ahlâkî ve bedenî bozulmasına katkıda bulunan etkilerine boyun eğmiştir buna göre. bu yozlaşma, kalıtımla intikal eder, zaten bozulmuş olan zürriyet daha da zararlı bir çevrede yetişme eğiliminde olduğundan, yozlaşma kuşaktan kuşağa artar.

yozlaşma kuramı, günümüzdeki reklamcılık sektörünün arabeskleşen sloganıyla ifade etmek gerekirse: kariyer basamaklarını çok hızlı tırmandı. 19. asrın seksenli ve doksanlı yılları ingiltere’sinde orta tabakanın büyük teveccühüne mazhar oldu, zira onların ilerleyen sanayileşme karşısındaki korkularına, “moloh” (tevrat’ta sözü edilen putperestlerin çocuk kurban ettikleri tanrı) toplumsal konumlarını yitirme korkularına, isyankâr proletarya ve göçmenler karşısındaki korkularına hitap ediyordu.
başta şehirli alt tabakaların, sanayileşmenin ilk dönemindeki koşullara karşı gösterdikleri tepkiye dayanan yozlaşma kuramı “sapkın” cinsel davranışı açıklamak için kullanılmaya da müsaitti. üremeye yaramayan her türlü davranış, hem hıristiyanlığa hem darwinci düşünce tarzına uygun olarak “sapkın” sayılıyordu bu anlayışta. almanya’da yayımlanan: ‘psychopathia sexualis’ adlı, modern cinsellik biliminin kurucu eseri sayılan ünlü kitapta, bu tür davranışların tamamı “işlevsel yozlaşma” olarak tanımlandı.

yozlaşma kuramının kendisini bu kadar çabuk kabul ettirmesinin nedeni, bireylerin “yozlaşması” hakkında bir açıklama sunması değildi çünkü bu kuram, baştan itibaren kolektifleri esas alıyordu. sorun bireyin değil, topyekûn halk gruplarının “soysuzlaşması” idi. kuramın kendi iç mantığına göre, eğer halk içindeki bazı kesimlerin yozlaşmasına büyük bir tepki gösterilmezse, sonuçta halkın tamamı bir yozlaşma sürecine kurban giderdi. bu teori: cürümlerle, alkolizmle, fuhuşla mücadele etmeye çalışmakla ve onlardan korunmak için hekimlerin müdahalesini meşrulaştırmakla kalmıyor, dahası gerekli kılıyordu. bununla batı dünyasının medikalizasyonuna doğru önemli bir adım atılmış oldu. hekimler, o zamana kadar kilisenin hâkim olduğu alanlarda kendilerini yetkili ilan ettiler ve devlete merbut bir sağlık kurumu hastalarla meşgul olmakla kalmayıp, yoksulluğu, bakımsızlığı, cürümleri ve cinselliği de tıbbî bir sorun olarak tanımladı. erkek erkeğe cinsellik şimdi artık bir günah olmaktan çıkıp sayrılığa, sonra da kalıtımla aktarılan bir yozlaşma görüngüsüne dönüştü, böylece tüm toplumu tehdit eden bir sorun haline geldi.

yozlaşma isteğinin başka yararları da vardı. birincisi, sosyal darwinist ve ırkçı kuramlarla bağdaştırılabilmesi kolaydı, ikincisi avrupa dışı halkların “geri kalmışlığına” değgin bir açıklama sunmakla kalmıyor, “uygarlaştırma” gayesiyle oralara müdahale etmeyi de meşrulaştırıyordu. napolyon, 1798’de mısır’a düzenlediği saldırıyı mısır’ı yozlaştırmış ve barbarlığa sürüklemiş olan “türkler”den “kurtarma” savıyla meşrulaştırmıştı.

insan yaşamının diğer alanlarından ayrıştırılmış bir “cinsellik” anlayışını kurumlaştırma tasarısıyla batı, bir şekilde cinsel yaşamla bağıntılı görünen edimleri ‘belirsizlikten’ arındırmaya dönük, çıkışsız olan fakat yine de dünya çapında başarıya ulaşan bir girişim başlatmış oldu. bu arada, dünyada yaygın olarak kullanılan bütün dillerde, batılı “cinsellik” kavramının mütekabili olacak sözcükleri üretme çalışmaları başlatıldı. genellikle, “yerli cinselliği” batılı standartlara uydurmaya çalışan bir söylem de kurumlaştı. cinsel hazzı ve kösnül duygulanımları müphemlikten arındırmaya dönük bu çabanın, “belirsizliğin” ilgasına yönelik her deneme gibi başarısızlığa mahkûm olduğu açıktır. ortaçağ’da rahiplerin hazırladığı mufassal günah kataloglarının yerini, hekimlerin sayısız sapkınlığa ilişkin daha da ayrıntılı tasnifleri aldı. günümüzde, kimlik piyasasında gittikçe ayrıştırılan cinsel kimliklerden bir tane edinebilirsiniz fakat böylelikle cinselliğe ilişkin “belirsizliği” sona erdirme hedefinden daha çok uzaklaşırsınız.

hepimizin bildiği bir gerçek var ki, internette en çok arama yapılan içerikler cinsellik üzerine. bir numaralı konu, hem de tüm dünyada.

dünya açıkça üreme üzerine dönüyor. cinsellik dediğimiz kavram, aslında beslenme gibi çok doğal bir içgüdüdür.

şurada, şu küçük populasyonda kaçımız bir tolstoy, da vinci, tesla ya da büyük iskender?

peki biz bu insanlar gibi dünyanın gidişatını değiştiremiyor ya da farklı eserler bırakamıyorsak, o halde bizim görevimiz nedir?

insan neslinin devamını sağlamak.

birtakım inançlar ya da toplumsal tabular neticesinde konuşulması ayıp sayıldığından, insanların gözünde daha ulaşılmaz, daha değerli bir hal almıştır.

bu yüzden cinsellik içeren başlıklar daha çok yazı içerir, bu yüzden arama motorlarında daha çok cinsellik ile ilgili aramalar vardır.

hayatın doğal bir parçasıdır. konu ile ilgili bilgilendirici bir bilgi notu bırakalım.

osmanlı'da bahname adı verilen kitaplarda cinsel ilişki teknikleri, cinsel sağlık gibi konularda bilgiler verildi. hatta ünlü bir minyatür vardır, bir çok erkeğin arka arkaya cima eylediği. onun; eski bir bahnamenin padişah emri ile bir şeyhülislam tarafından çevrilen bir versiyonunda yer aldığını okumuştum ekşi şeyler de. kaynak

bizim milletimiz de sporla üremiyor, osmanlı'da bile sevişiyor, cima eyliyor ve cinsellik hakkında konuşup tartışıyorduk. konu ile ilgili şu da burada bulunsun, izlensin.

meme emmekten doyuma ulaşmış bir bebeğin iyice pembeleşmiş yanaklarını, yüzünde keyifli bir sırıtışla uykuya dalışını gören bir kimse, bu görüntünün yetişkin cinselliğinin prototipi olduğunu yadırgamaz.

sigmund freud

çocukluk dönemimizden ölene kadar bizimle beraber gelir bu kavram. bazen göze hitap, bazense tensel temastır. kimi zaman güven verir kimi zamansa tehlikelidir. ayarı tutturmak, dozu aşmamak gerek.

birisi de delikanlı gibi yaşam amacım demiyor.

19. yüzyıldan girip, yunan miteolojisinden çıkıp, osmanlı’ya bağlayan bile var hatta freud.

tesla denmiş tolstoy denmiş çıldırıyorum.

manyak mısınız sısısıs

bahsi geçen durumu yaşarken diğer hayvanlara çok daha benzediğimiz ve dolayısıyla 'hayvanlaştığımız' ve dolayısıyla da 'insanlığın içinde olan kutsallığı' yitirtecek bir eylemde bulunuyormuş gibi gözüktüğümüz için inançlar ve kitleler tarafından tabulaştırıldığını düşündüğüm biyolojik, tamamen doğal ve üstteki arkadaşın da belirttiği gibi yaşam amacımız olan olgu.

sadece karı koca arasında yaşanması gereken mahrem bir olaydır.

(bkz: hedonizm) ereklerindendir.

ülkemizin tabularından biri, halbuki çok önemlidir. ergenlere de zamanı gediğinde anlatılmalıdır. bir arkadaşım vardı, orta üçte seksin ne olduğunu bilmiyordu...

erkekler için olmazsa olmaz..
kadınlar için ise romantik..
ulasani var ulasamayani var..
ama dünyanın en gizemli eylemidir..
kimse gerçekleştirmiyormuscasina saklanır..

bütün tabular gibi insanın ilgisini içten içe çeken ama yıllar boyu köpek gibi korkutulmaktan mütevellit hiçbir sosyal ortamda dile getirilmeyen, hatta
türkiye gibi coğrafyalarda hakkında bilgisi olmayan genç kız sayısının azımsanmayacak kadar çok olduğu bir kavramdır. bir akrabamın 50 yaşından sonra merak ettim gerekçesiyle p.rno izlediğine şahit olmuşluğum vardır. üstelik gördüklerine oldukça şaşırmış söylediğine göre. bu coğrafyada sorular fake kimlikler altında sorulur, o zaman bile insan dilini ısırır.

insanı rezilde vezirde yapan bazı toplumlarda aa cok ayıp diye söz edilen biyolojik vücut hareketleridir.cinsellik olmazsa olmazdir yeme içme gibidir. fakat bizim toplumda adı abazanliktir.

sanılanın aksine üreme organlarından çok beyinle ilişkilidir ve insan türü için fazla komplekstir.

ayıp olması nedendir merak etmekteyim , yani iki insanın birlikte yemek yemesi ayıp değil ama bu ayıp, neden acaba. birde kadın cinsi osurmuyormus gibi davrandığı gibi , sevismiyormus gibide davranir bunda sanırım türkçedeki argonunda etkisi var yani bizim kufurlerimizde her zaman sevismek bir ceza araci olarak kullanıldığı için kadinlarda anlasilir sekilde bunun nesnesi (!) olmak istemiyorlar.

kardeşim senin ona nasıl baktığınla alakalıdır. tabu olarak görürsen tabu olur, maslow un ihtiyaçlar hiyerarşisinden bakarsan yeme-icmeden sonraki temel ihtiyaç olur.

cinsellik sanki kötü bir şeymiş ya da öyle bir şey yokmuş gibi büyütülen insanlarız ve insanlar bir süre sonra kendileri cinselliklerini keşfediyor ya da bu konuda baskılanmaya devam ederek keşfedemiyor. bence nasıl yemek yemek tuvalete gitmek gibi temel ihtiyaçlar öğretile geliyorsa cinsellikte öğretilmeli. bu konu üzerine düşünüyorum ve daha kendi vücudunu tanımayan kaç insanın görücü üsulu evlendirilip çocuk yap diye yatağa bırakılmaları eski zamanlarda tuhaf geliyor. cinselliğin sadece neslin devamı için olmadığını bunun bir haz eylemi olarak da var olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. ve toplum tarafından baskılanan her durumun bir şekilde patlayacağı gerçeği de bu konuda da geçerli.

her şeyin çevresinde dolandığı kavram. memeli beyinlerimiz fazla abartıyor.

(bkz: azı ve fazlası zararlı olan şeyler)