çocuğu çift dilli yetiştirmek

genelde ingilizce bilen anne babaların yaptığı eylemdir. dil en kolay bebekken öğrenildiğinden dolayı çocuğa ana dilinin yanında bir dil daha öğretilir ve çocuk hayata 1-0 önde başlar.

benim anacağım babacağım bilmiyormuş tabii yabancı dil vs. canları sağolsun, eğer o günleri görebilirsem ben de çocuğumu çift dille büyütmek isterim.

aklıma direkt olarak bunu getiren başlık. guzum n'aptın sen öyle?

0-3 yaş bebekler evrenseldir. her dili kolaylıkla anlar kavrar ve kazanır. mümkünse ebeveynler günlük konuşmayı bildikleri her dilde karışık yapmalıdırlar. 0-3 yaş arası ne kadar çok şey öğrenirse beyin o kadar gelişir.

benim ki tripleks dilli.

eğer çocuğunuzun ikinci bir dili olsun istiyorsanız; ağaçtan atıp almanca konuşmaya başlamasını sağlayabilirsiniz.*

ilgilenenler için boğaziçi üniversitesi'nin açık derslerinde belma haznedar anlatıyor. çocuk ve dil.
ayrıca farklı hocaların da katılımıyla çocuğun tarihi, çocuk ve oyun gibi konularda da anlatımlar var.

var çevremde böyle çocuklar. 3 yaşına kadar ağır ilerliyor konuşmaları. sonrasında hangi dilde konuşursan o dilde cevap veriyorlar.

tüm göçmenlerde var. eski müdürümün çocuğu daha iki yaşındayken annesine almanca soru sorup, onun verdiği almanca cevabı havada türkçeye çevirerek babasına iletiyordu.

geriden konuşma meselesi de şu: bir dilde bildiği kelime sayısı düşük olabilir. gelişim takibinde iki dilin toplam sözcüğüne bakılır. bu toplam tuttuğu sürece geri kalmış sayılmaz.

biz zaten iki hatta üç dil içinde büyüyoruz. 2 biliyoruz 3 ve 4 zorlanıyoruz.

bol dilli olmasıdır.

aferin becermişsiniz
hepsi birer yılan olmuş

iyi bir şeydir, ileride diğer dillere de yatkınlıkları olur böyle yetişen çocukların. fakat abartmamak gerekir. benim bir kuzenim aynı anda baba ve anne tarafında aktif olarak konuşulan 4 dil ve anne tarafından öğretilen ingilizceye maruz kalmıştı çocukken, şakır şakır konuşabilen bir çocukken birden tamamen konuşmamaya başladı. doktorlar bu kadar dil içerisinde kafasının karıştığını ve susmanın bir tür kendini koruma refleksi olduğunu söylemişlerdi. iki iyidir, üç de tamam ama fazlası fazla.

bi arkadaşın eşi rus, arkadaşın aslı kürt, kışın rusya da yazın alanya'da son baharı köyde geçiriyorlar.
çocuk sürekli internette ingilizce video izleyip ingilizce odalarda oyun oynuyor.

kendisiyle; babası türkçe anası rusça köydekiler kürtçe çocuğun ingilizceye karşı da zaafı.
ortaya accayip karma bir dil çıkmış, çocukla hangi dili konuşsak önce süzgeçten geçirip ondan sonra cümle kurabiliyor.
bir süre sonra şarjı biten scooter gibi duraksayıp yavaşlayıp teklemeye başliyor.

şöyle bir durumla karşılaşılabilir;

minimum beş yasindan sonrasi yani anadilinin cocuga aktarimi sonrasi dusunulmesini siddetle tavsiye ederim. bilakis bu sozum yurt disinda yasayan aileler icin gecerli.

anadil kavrami cok cok onemli sozlukcum. dil, bilakis anadilimiz sadece lisan degildir. zira dil kimliktir, kulturdur, degerdir. sahip oldugu toplumun en onemli zenginligidir. ve bu bilincin altyapisini cocukta olusturmadan baska bir dili de araya sıkıştırmak ilerleyen zaman icerisinde cocukta kimliksizlik ve aidiyet konusunda sorunlara sebep olabilmektedir. ote yandan teorik olarak da cocuk icin birkac dili ayni surecte kavramak ve konusmak cok zor. zorlandikca da cocukta icine kapanma, kendini ifade etmede cekinme, bilhassa akranlarindan uzaklasma durumu gorulmesi olasi da aslinda. ekstra dil ogretimine ne kadar gec baslanilirsa, cocugun yasayacagi olasi sikintilarin ustesinden gelmesi o kadar kolay olur onun icin.