çocukken şu halin kadar mutsuz bir insanla tanışmamış olmak

çocukken şu anki sen kadar mutsuz bir insanla tanışmamış olmaktır..

ben tanıştım. o zaman da anlayabiliyordum acısını. gülümsüyordu yine de bana bir şekilde. onu gören gülümsediğini anlamazdı, ben anlıyordum.

şu an mutsuz değilim ama en az onun kadar mutsuz olduğum oldu. o anlarda çocuklara gülümsemeyi hiç ihmal etmedim çünkü çocuklar büyüklerden çok daha saygılıdır acılara, çok daha gerçektir hissettikleri ve çok daha fazla acır yürekleri.

çocuklar her halttan mutlu olabilen varlıklar.

tabi tamamen şanssız olanları saymıyorum. kimileri var feleğin sillesini ufakken yemiş.

ama onlar bile, hep umutludur. oyun oynarlar ya.

sen ne zaman oyun oynadın en son.

bugün benim de aklımdan bunlar geçmişti. sonra mutsuz anlarımı düşündüm. ya birine kızmışımdır, ya istemediğim bir şey olmuştur.

bir çocuk olsa, bir süre üzülür ve sonra kendine başka bir uğraş bulur.

sen ne yaptın? gecelerce düşündün.

gündüz düşündün. yemek yerken, yediklerini sonsuzluğa bırakırken düşündün.

sözlüğe yazdın. yazdıktan sonra yine düşündün.

ben çocukken kendim gibi biriyle tanışıp tanışmadığımı hatırlamıyorum.

ama çocukluğumdaki o kendimi avutma alışkanlığımı yeniden hatırlamayı çok istiyorum.