61.
insanın çok istediği bir şeyin olması, sadece o şeye kavuşmak değildir aslında. beklerken kurduğun hayallerin, içinden defalarca geçirdiğin ihtimallerin ve kimseye söylemeden ettiğin küçük duaların bir anda gerçeğe dönüşmesidir.
bazen hayat uzun süre hiçbir şey vermiyormuş gibi yapar, sonra hiç beklemediğin bir anda önüne koyar istediğini. o an insan, beklediği bütün zamana bile kızamaz.
benim de çok istediğim bir şey var. olur mu, ne zaman olur bilmiyorum ama kalpten istiyorum. buraya da küçük bir dilek bırakmış olayım: benimki de olsun, sizinki de. gerçekten kalpten isteyen herkes bir gün istediğine kavuşsun.
çünkü bazı şeyler gerçekleşince insanın sadece hayatı değil, içindeki dünya da güzelleşiyor.
bazen hayat uzun süre hiçbir şey vermiyormuş gibi yapar, sonra hiç beklemediğin bir anda önüne koyar istediğini. o an insan, beklediği bütün zamana bile kızamaz.
benim de çok istediğim bir şey var. olur mu, ne zaman olur bilmiyorum ama kalpten istiyorum. buraya da küçük bir dilek bırakmış olayım: benimki de olsun, sizinki de. gerçekten kalpten isteyen herkes bir gün istediğine kavuşsun.
çünkü bazı şeyler gerçekleşince insanın sadece hayatı değil, içindeki dünya da güzelleşiyor.
devamını gör...
62.
olmuyor valla inadına daha beter oluyor
devamını gör...
63.
pek önemi kalmıyor insanoğlu nankör
devamını gör...
64.
yemek istedim ben, tavuk pilavla ödüllendirildim.
yıllar yıllar önce, üniversite yıllarımın ilk zamanları. sınıftan bi arkadaş ortamına dahil olmaya çalışıyorum... tatlı kızlar, iyiler, hoşlar, zaten yapayalnızım, bambaşka bi şehirdeyim bi arkadaşım olsun kafasındayım... dahil oldum bunlara, bi wp grubuna aldılar beni, kendi aralarında konuşurken toplandıklarını öğrendim,beni de kafeye çağırdılar, kötü bi dönemdeyim, cebimdeki son paramla eve erzak almışım, bi dolmuş param var, başka da yok... sigra param bile yok... rahmetli annemden isteyebilirim sadece ama o ondan istemeye yüzüm yok, babamla zaten konuşmuyorum, abim de nerede hiçbir fikrim yok... yine de çıktım gittim... gittikleri kafe sadece içecek konseptli değil, mantı falan da var kafede... hepsi ''acıktık, hadi yemek söyleyelim...'' dediler, tanıyorum kendimi açlıktan ölsem de param yok diyemem... ama o kadar açım ki...
yemekler geldi, bi ben söylemedim o 5 kişi arasından... neden yemiyorsun diyenlere de ''akşam sadece salata yiyeceğim, sağlıklı besleniyorum...'' tarzı saçma sapan şeyler söylüyorum ama karnım öyle aç ki o an... dayanamadım, yalandan bi işim çıkmış gibi çıktım oradan eve gitmek için, o kadar zoruma gitti ki o an bu olanlar, dolmuşların kalktığı yerin sağında bi park var, parkın oraya geldim, oturdum, 3-4 dal kalmış sigaralardan birini aldım, ağlamamak için zor tutuyorum ama kendimi... eve gidip makarna falan yapmak istiyorum ama o kadar enerjisizim ki...
o an karnım aç, ağlamaklıyım, oturuyorum, karşı yoldan bi yaşlı bi amca bana doğru gelmeye başladı, göz göze geldik adamla, elinde beyaz bi poşet, ''al kızım dağıtıyoruz...'' tarzı bir şeyler söyledi, elime poşeti verdi gitti.
poşetin içinde yemek var belli, bi açtım baktım tavuk pilav ve ayran var. onu orada ağlaya ağlaya yedim, dünyanın en güzel yemeğiydi o an benim için bu... en iyisiydi...
yıllar yıllar önce, üniversite yıllarımın ilk zamanları. sınıftan bi arkadaş ortamına dahil olmaya çalışıyorum... tatlı kızlar, iyiler, hoşlar, zaten yapayalnızım, bambaşka bi şehirdeyim bi arkadaşım olsun kafasındayım... dahil oldum bunlara, bi wp grubuna aldılar beni, kendi aralarında konuşurken toplandıklarını öğrendim,beni de kafeye çağırdılar, kötü bi dönemdeyim, cebimdeki son paramla eve erzak almışım, bi dolmuş param var, başka da yok... sigra param bile yok... rahmetli annemden isteyebilirim sadece ama o ondan istemeye yüzüm yok, babamla zaten konuşmuyorum, abim de nerede hiçbir fikrim yok... yine de çıktım gittim... gittikleri kafe sadece içecek konseptli değil, mantı falan da var kafede... hepsi ''acıktık, hadi yemek söyleyelim...'' dediler, tanıyorum kendimi açlıktan ölsem de param yok diyemem... ama o kadar açım ki...
yemekler geldi, bi ben söylemedim o 5 kişi arasından... neden yemiyorsun diyenlere de ''akşam sadece salata yiyeceğim, sağlıklı besleniyorum...'' tarzı saçma sapan şeyler söylüyorum ama karnım öyle aç ki o an... dayanamadım, yalandan bi işim çıkmış gibi çıktım oradan eve gitmek için, o kadar zoruma gitti ki o an bu olanlar, dolmuşların kalktığı yerin sağında bi park var, parkın oraya geldim, oturdum, 3-4 dal kalmış sigaralardan birini aldım, ağlamamak için zor tutuyorum ama kendimi... eve gidip makarna falan yapmak istiyorum ama o kadar enerjisizim ki...
o an karnım aç, ağlamaklıyım, oturuyorum, karşı yoldan bi yaşlı bi amca bana doğru gelmeye başladı, göz göze geldik adamla, elinde beyaz bi poşet, ''al kızım dağıtıyoruz...'' tarzı bir şeyler söyledi, elime poşeti verdi gitti.
poşetin içinde yemek var belli, bi açtım baktım tavuk pilav ve ayran var. onu orada ağlaya ağlaya yedim, dünyanın en güzel yemeğiydi o an benim için bu... en iyisiydi...
devamını gör...