cop yemiş yazarlar

her devrimcinin ve bu topraklarda hak arayan her kişinin yaşadığı sıradan eylem.

bu topraklarda cop yemek için devrimci olmaya gerek yok;

2000 li yılların başında taksimde bomba patladığında da yersin.
gezi de zaten cop,gaz herşeyi yedik.
karakolluk olursun yersin.

cop yemek devrimcilere ve hak arayanlara özgü bir eylem değil.

cop yemedim ama durduk yere çevik kuvvetten omuz yemiştim. dümdüz yürüyordum. o esnada eylem mi varmış neymiş. beni de ittirmislerdi. cop denk gelmedi yani. durduk yere bir şeyler yenilebilir, bereketli bir ülkeyiz ve de 4 mevsim var hem de aynı anda-kampanya.

cop yemedim ama copla sırtıma vurulmuşluğu var gezi zamanlarında. biber gazı da sıktılar tabi.

ses bombasi bu listeye girer mi?*

yediğimiz herşey bir bakıma çöp değil mi zaten?

sivil polisleri takip etmiştim ben. bir ara yazarım aklıma gelirse. polisler beni takip ediyordu her dışarı çıktığımda takip edildiğimi hissediyordum. buralara bir yerlere yazmıştım, bana kimlik soran, çantamdaki biber gazı yüzünden uyaran polisler kızlı erkekli. neyse hikaye derin ve komik. kısaca güvenmedim iyi bir zorladım onları ve yav he he deyip yemişim gibi yaptım ama cop yemedim. sonra ben onları takip ettim, bir yere oturdular tabureleri olan ve ne göreyim? silahları vardı bellerinde hemen ikna oldum ki bunlar polistir. cop da mermi de kelepçe de yemeden günü kurtardım.

ilk copumu 1999 aralığındaki fenerbahçe galatasaray maçında yemiştim. lan bir de bir yağmur yağıyordu, her yer sel gidiyordu.
ıslak ıslak iyi yemiştim valla.*

bırak copu gbt'ye bile girmedim.
yakışıklılığım sadece kızlar üzerinde etkili değil...

acımadan yedirmişlerdi, ciğersizler..

barikatın haklı olan tarafında olduğumuza inanıyorduk bir dönem de artık barikatın her iki tarafı da hatalı gibi geliyor artık.