dine inanmak isteyip inanamamak

kalp ile beynin çatıştığı durumlardan birisidir. epey yıpratıcı olabilir.

kimsenin inancına karışılmamalı.
isteyen inanır, isteyen inanmaz.

inanç davranıştan bağımsız olmadığı için, bazen insanların o davranış iklimine dahil olması kalbini değiştirir. kalbine tahakküm etmemek, zorlamamak kaydıyla tabi.

inanç mantıktan bağımsızdır ki inanç denen mevzuyu zaten anlamlı kılan şey budur. her şeyi mantık çerçevesine sokuşturmaya çalışarak yaşarsanız bir çok şeye inanmazsınız.

bilmek değil inanmaksa seçiminiz, istediğinize inanırsınız buna engel yoktur. yani inanmak isteyipte inanamamak mümkün değildir. mümkün sanıyorsanız eğer, siz aslında bilmeyi/bilgiyi seçen birisiniz ve bilginin yerine inanmayı koymaya çalışıyorsunuz demektir. işte bu asla mümkün olmaz. çünkü bilgi, sorgulamayı, sınamayı ve doğrulamayı gerektirir. oysa inanç, sorgulama, sınav ve doğrulamayı reddeder. çünkü kaybedeceğini bilir.
beyninizi devreden çıkartmayı, ve insanın diğer tüm canlılardan tek farkı olan düşünce ve sorgulama erdemini yok saymayı sorun edinmiyorsanız, rahatlıkla inanabilirsiniz..
seçim ve karar sorumluluğu sizde özetle..

bir de dine inanmak istemeyip, sıkışınca dua etmek var işin içinde.
bence istatistiğe vurursak ikincisinin daha çok taliplisi vardır.
inanan ailenin inanmayan evladı "ot kökünün dibine düşer" atasözünü gerçekleştirecek şekilde zaten mutlaka özüne dönerek, bir zaman sonra ailesi gibi olacaktır,
inanamayan ailenin, inanmayan evladı ise belki bir gün bir yerde kırılma yaşarsa, inanmaya başlarsa istatitiği etkileyecek şekilde yön değiştirecek ve ibre sürekli olarak inanana kayacaktır.
kime ne kimin neye inandığından. erişmiş, nitelikli insan zaten umursamaz kimin neye inandığına. gerçek mümin de dininin gereği olarak :
ayetine uygun olarak umursamaz.

neticede aklı yeten insan kimin neye inandığına değil, nasıl yaşadığına bakar.