en son sinir olduğun şey

aldigim gazozun kapagini acik unutunca asidinin kacmasi. evet.

işinde son derece üretken birinin, aniden işine son verilmesi. politik iliskiler her alanda mide bulandırıcı.

oyunun ortasında internetin gitmesi.

yemek yaptığım kaşığı tezgahtan uçurup yerleri salça ve yağ yaptığım için kendime sinirlendim bizzat.

normalde özellikle sinirleneceğimi bildiğim için tercih etmesem de bulunduğum ilçede özel hastane olmadığı için devlet hastanesine gitmiş bulundum sabah sabah.
kayıt kısmına gittim, “randevulu hastasınız gerek yok” dedi kayıttaki görevli. dedim ki “evet ama özel sigorta olduğu için doktorların sekreteri tekrar buraya gönderip kayıt onayı almamı istiyorlar.”
devamı şöyle:

-yok öyle bir şey sıranız gelince direkt geçin

• beyefendi anlıyorum ama hep aynı sorun oluyor sıra geldiğinde lütfen bi kayıt onayı yapar mısınız 1 dakikanızı almaz

- hayır bana işimi mi öğretiyorsunuz ? direkt gidin ben buradan işlem yapamam.

• sabır çekerek… peki

dedim. dakikalarca randevulu saatim geçmesine rağmen bekledim. sonra sekreter çıktı ve dedi kiiiii “ikati burada mı ? sizin kayıt biriminden kayıt onayı almanız lazım”

• evet oradaki arkadaşlarınıza söyledim ama yapmıyorlar direkt geç dediler.

~ ben buradan işlem yapamam.

• peki ben ne yapayım ?

~ kayıt onayı alın. ben ne yapayım ?

üst kata çıkıp yine kayıt birimiyle görüştüm diyalog hemen hemen aynı. aşağıya inip hemen hemen yine aynı cümleleri duyduktan sonra

• iyi ben hasta haklarına gideyim hoş sonuç çıkmayacak ama neyse…

hasta hakları yerinde yok ahshshdhd delirmedim hala sakinim.
bekledim 20 dakikadan daha uzun. yok hala.
başhekime doğru yol aldım.
sekreterine durumu anlattım bana ne dese beğenirsiniz ? “hasta hakları bunun için var oraya gidip şikayet edin başhekim müsait değil.”

heh evet artık burada bende de kayış koptu.
bağırarak içerideki başhekim de duysun diye başladım söylenmeye “ara dedim hasta hakları yerinde mi, 5 kere bir kayıt kısmına bir doktorun sekreterine gittim, ya yaşlı insanlar da geliyor buraya siz ne biçim insanlarsınız, ne biçim hastane burası” falan.

başhekim çıktı. hasta haklarını arattırdı aaa yerinde yok ahshshshd
sonra birkaç telefon ettirdi ben tabii o sırada cimere bir halta yaramayacağını bildiğim halde şikayette bulunmuştum zaten. başhekim lütfetti “doktorla görüşebilirsiniz.” dedi.

ben de dedim ki “yapacağınız işe tüküreyim, istemiyorum illa bağırıp çağırmak mı gerekiyor, bir tane aklı başında insan yok, şikayetimi de çoktan yaptım, sırf şikayet etmiyim diye işimi halletmenizi istemiyorum zaten” dedim ve çıktım hastaneden.

bu da böyle bir anımdı şeklinde şurada dursun.

ama hata bunlarda değil, hiç sesini çıkarmayan insanlarda. şikayetlerin ciddiye alınmamasında, neyse.

ya sabah kahvaltı hazırlıyorum. kız kardeşim wcde annem de oturmuş çamaşır katlıyor.
ev dağınık taşınma sürecinden ötürü.
anneme dedim ki anne sen de masayı kahvaltı edicelek hale getir. ben kahvaltıyı ayarlayıp dizecem.
çamaşır sonraya kalsın.
inat etti kalkmadı.

kahvaltılıkları ayarlayıp gittim masayı ayarladım.
bir de bana diyor ki sen de hiç yerini bilmiyorsun. ben annenim senin.

ya sabırrr şimdi onun sırası mı?
asıl ben senin senelerdir annenim sadece sen farkında değilsin.

fotoğraftan anlamayan birisi ara güler'in şu fotoğrafına burada sanatlık ne var dedi. adama tekniği anlatıyorum, tamam onlar iyi de sanatlık nesi var, diyor.

döver misin sabaha mı bırakırsın?

beni bu dünyada hiçbir şey sinirlendiremez. öbür dünyada da sinirlendiremez. bazen alternatifleri düşünürüm. bugün yemekte şunu değil bunu yeseydim ne olurdu diye. rabbimin bana bahşettiği ama sonuca etkisi olmayacak irademin bana verdiği yetkiye dayanarak yaptığım tüm yanlış seçimlere rağmen halen sinirlenmedim. sinirim yok. bonfile miyim neyim?

sinir sistemim bugün çok sempatik.

hastaneden randevu alayım dedim en yakın randevuya 10 gün var diyor. ben vergi veriyorum, ben anlamam, ben çok önemli biriyim, en çok bana soracaksınız-en çok bana. hey siri bana bi şoför ayarla veya eve yolla birilerini şu kanımı alsınlar he. tame impala'ya başvuracağım sonunda o olacak.