eski farsça

basit görünümlü ve karizmatik alfabeye sahip.

eski farsça (ya da eski persçe), pers imparatorluğu'nun ahamenişler döneminde (mö 550–330) kullanılan, hint-avrupa dil ailesine ait ölü bir dildir. bu dil, özellikle kral darius (ı. darius) ve halefleri döneminden kalma yazıtlarda karşımıza çıkar. en bilinen örneği, iran’daki behistun yazıtıdır. eski farsça, çivi yazısıyla yazılmıştır ve 36 harfli özgün bir alfabe kullanılmıştır.

eski farsça'nın bilinen kelime hazinesi sınırlıdır; çoğunlukla resmi, dini ve tarihî metinlerden öğrenilmiştir. bu dil, orta farsça’ya (pehlevîce) evrilmiş ve günümüz modern farsçası'nın (farsça/dari) temelini oluşturmuştur. aynı zamanda sanskrit, latince ve yunanca gibi diğer hint-avrupa dilleriyle akrabadır.

gramer açısından zengin bir çekim sistemi vardır: isimlerde durum, sayı ve cinsiyet ayrımları bulunur. fiiller kişi, zaman ve kiplere göre çekimlenir. eski farsça, sadece yazıtlarda kullanılmış bir dil olup, halk arasında konuşulan biçimiyle ilgili bilgilerimiz oldukça sınırlıdır