evcil hayvan beslemeye karşı olan ebeveynler

ahh ahh. senelerce muzdarip olduğum konuydu bu. babamın hayvanlardan aşırı huylanması, annemin balık dışındaki bütün hayvanlardan korkması sonucunda gerçekleşmiştir. nerde bir sokak kedisi görsem kalbim pırpır ederdi köpekleri görünce içim erirdi ancak asla ailemi ikna edemezdim. bu durum beni yer bitirirdi. çocukluk travması sayılabilir.

ev pislenecek diye istemiyorlar. ben temizlerim diyorum, yok sonra bana kalır diyip istemiyorlar.

son derece haklı ebeveynlerdir. beslemek istediğiniz hayvanın sorumluluğunu almayacağınızdan emindirler. hangi hayvan olur olsun düzenli beslenmesi, temizlenmesi, ilgilenilmesi gerekir. ayrıca kedi köpek cinsinden hayvanların fazladan uğraşılarak eğitilmesi gerekir. koltuğa perdeye halıya verecekleri zarar da cabasıdır. ayrıca hayvan beslenen evin daha sık ve dikkatli temizlenmesi gerekir ki koku olmasın. tüm bunları yapacaksanız sorun yok, istediğiniz hayvanı besleyebilirsiniz.
çalışan bir ebeveyn olarak ben evde çiçek bile bakamıyorum. sadece bir kaç tane bambu dalı var. çiçeğe gösterilmesi gereken özene ne vaktim ne de halim var. hele ki bir hayvana bakmam mümkün değil.
bir hevesle alınacak hayvan; ilk bir ay* mamasıyla, çişiyle, kakasıyla ilgilenilecek, arada oynanacak, instaya boy boy fotoğraf atılacak. sonra? heves geçecek, ben el atmazsam hayvanın temel bakımları yapılmayacak, ilgilenilmeyecek, hayvancağız üzülecek ağlayacak, ben daha çok üzüleceğim, derken bir çocuğum daha olmuş olacak. hadi yavrum hadi. önce bir kendinize doğru düzgün bakınız sonra evcil hayvan bakarsınız.

çok sevseler de “al getir” diyeni duymadım ben. o yüzden emrivaki yaparak çözümlenebilir ancak. ben yaptım, hem de iki kere. yine yapmak istiyorum ama bağlanıp da kaybedince çok üzüyor. önce bunu aşmam gerekiyor kendi içimde.

annem derim ben kesinlikle. köpeğim eve ilk geldiğinde sen nasıl bakacaksın daha kendine bakamıyorsun demişti. neredeyse 2 sene olacak bir kere bile ona iş bırakmadan en yakın dostumla ilgilendim hep. babamda kesinlikle deli oluyor köpeğime. ona stres topu gibi bu çocuk insana iyi geliyor diyip her gün sabah akşam seviyor besliyor onu.

annemin alerjisi olduğu için biz de sahiplenemedik ama babam dahil hepimiz aşırı seviyoruz.

benim oğlum da "bir ev kedisiz olmaz "der hep. kedimiz var ama kaç kere kumunu değiştirmiş, mamasını düşünmüş acaba, hiç!
o yüzden çocukların istemesi yetmiyor. evdeki herkesin rızası olması gerek. evde en istemeyen eşimdi ama şimdi kediyle aşk yaşıyorlar.

benim çocukken astım hastası olmamdan mütevellit ilk başta hiç istemeseler de kıyamayıp eve aldığımız kediye sonradan çocuklarıymışcasına alışmışlardı.

t:ilk başta karşı olsalar da alıştıktan sonra gözü gibi bakan ebeveynlerdir. *

bizim evin otoritesi annemdir. son sözü hep o söyler. onun dedikleri kabul görülür. biraz uğraşsam babamı ikna edeceğimi biliyorum ama annemin evde herhangi bir hayvana tahammülü yoktur.

izin verse bir tanecik sarmanım olurdu kesin. lakin çok şeyi öne sürerek izin vermez bu ebeveynler. pis hayvanmış, o hayvanın olduğu evde yemek yemezmiş, daha kendime bakamıyormuşum ona nasıl bakacakmışım ve daha nicesi...