evlilik müessesesi

her düğün haberinde heveslenilen, her boşanma haberinde korkutan ortaklık. eskiden evlenirsen ya çok mutlu olursun ya da çok mutsuz, ama bekarsan stabil kalırsın." diye düşünürdüm. sonra işin öyle olmadığını anlıyorsunuz bir şekilde. yirmili yaşlarınızın ortalarına geldiğinizde toplum bekarlar ve evliler olarak ikiye ayrılıyor, özellikle bekar kadınlara gizli bir acımayla bakılıyor. boşanmış kadına da acımayla bakılıyor. evliliğinde mutsuz kadına diğerlerine göre daha hafif bir acımayla bakılıyor, boşanmayla sonuçlanırsa bakıştaki acıma artıyor. her ihtimal bir acıyan bakışı yanında getiriyor. bakışlar çok rahatsız ediyor.

ıhtimal verilmeyen davranış biçimim

sadece fazla gelişmemiş doğulu toplumlarda hayat memat meselesi, hayatın amacı statüsündedir. batılı toplumlarda fazla bir önemi yoktur. evlenmeyenler toplumdan aforoz edilmediği gibi, evlenmeden birlikte yaşayanların oranı da epey yüksektir.

balayıyla düğünüyle bir paket tüketim objesi gibi görülen, sırf diğer arkadaşlar yapıyor diye yaş geçmeden instagram’a fotoğraf koymak için yapılıp 2-3 yıl sonra biten bir ortaklık haline gelmiş kavram.

birbirinin tatili olabilen çiftler için cennet, birbirinin kredi limiti olabilen çiftler için cehennemdir.

başkalarının bakışları ve kanaatlerinin oluşturduğu gereksiz etkilerden sıyrıldığınızda, bir kadın olarak ömür boyu bekar kalmanın da, dulluğun da tadını çıkardığınız, sizin için o kadar da önemli olmayan bir statüdür. fazlasıyla dip dibe bir yaşantıyı beraberinde getirir. eninde sonunda sevseniz bile monotonluk kaçınılmazdır.

ciddi bir müessese olduğu aşikar lâkin iki tarafta samimi ise bu ciddiyetin rahatlıkla bastırılabileceği, iki hayatı birleştirme biçimi.

ciddi bir müessesemizdir. şakaya gelmez, eğri oturup doğru düşünülmeli. sonradan pişman olmaktansa baştan tanışmak ,kendini tanıtmak önemli şeyler bu müessesede zannımca. karşıdaki insanı tanımaya çalışırken kendini tanıtmayan normalde yapmayacağı şeyleri bir kere öyle biri gibi gözükmek için yapan yada evlenme noktasına kadar bunları sürükleyen bir çok kişinin sonradan anlaşmada sorun yaşadığı çokça da görülmekte. ama çok güzel iki hayatın birlikte mutlu bir hayata dönüştüğü örnekleri de göz ardı etmemek gerek tabi.

toplumda, haydi modaya uyayım, az gelişmiş toplumlarda statü sembolü. 18 yaşındaki bebe evlenince 32 yaşındaki size gelip ablalık taslayabilir ve hatta nasihat verebilir mesela. toplum onlara bu hakkı vermiştir çünkü. hatta muhtemelen kısacık ömürleri boyunca hep bu anları beklemişlerdir. rica ediyorum kafa atmayınız, kendilerine bu mutluluğu çok görmeyiniz. zaten hepi topu yaşayacağı mutluluk bu kadar.

kendi kalenize atacağınız goldür. sakınılması tavsiye edilir.

"hadi hayırlısı" 'ndan bir dakika sonrası, "lan ben ne b.k yedim" 'den bir dakika öncesidir.

ilk çağlardaki dinlerde kutsal sayılan, bu kutsiyeti tanrı - tanrıça eşleşmesine kısaca bir olmaktan gelen, kadın için bir sonraki, en güçlü haline geçişi simgeleyen bir olay. bekaret falan sonradan eklenmiş hep bunlara.

türkiye'de masrafa girmek anlamına gelir. kuzey avrupa'da ise gereksiz olarak görülür, millet ne masrafa girer ne de imzayı atmakla uğraşır. kimin evi daha iyiyse diğer taraf oraya taşınır, o şekilde insanlar birlikte yaşar, imza atmaya gerek de görmez. yok ev alalım yepyeni eşyalar alalım derdi yoktur. kişi başına gelirin türkiye'den kat kat yüksek olduğu zengin iskandinav ülkelerinde millet bekarlıktan, öğrencilikten kalma eşyalarını neredeyse ölene kadar kullanırken, türkiye gibi fakir bir ülkede niye bu kadar tüketim ve gösteriş fetişi vardır onu anlamak mümkün değildir. evliliğin tonla borç altına girmek anlamına gelmesi sanırım sadece türkiye, hindistan, pakistan ve ortadoğu ülkeleri gibi yerler için geçerli. zengin, medeni ülkelerde yok öyle bir kavram.

aslolan paylaşmaktır. ama dert, ama keder; ama sevinç, ama hastalık; ama maddiyat, ama sevgi... entel fikirlerin soyutsuz bir şekilde havada uçuştuğu gibi aşkı öldürmez. hatta aşkı, evlilik için benmari usulünde eriyen çikolataya benzetmek de mümkün. sıcaklığı harlı değil ama hep var, hep akışkan ve yoğun ve hayatın bütününe yayılmış halde.
yine sanılanın aksine özgürlüğe de ket vurmaz. neden vursun ki? herkesin kendince bir yaşam tarzı var, söz konusu bir yaşamak adına birlikte bir hayat arkadaşlığı kurulmuşsa karşılıklı anlayış bunun en büyük istikrarı olacaktır zaten.
evlilik araç değil , amaç da değildir. sevginin sonucu bağlı yaşamak ama "bağımlı" olmama halidir. mutluluğu "zirve" olarak görmeyen zihniyetler için ortak paylaşımlar ışığında bölünüp çoğalmadır. sevgi hiçbir zaman aşağı çekmez. aşağı çeken sevgi, sizi yok oluşa sürükler, psikolojik şiddetin yegane sonucudur . onaran ve insanı çoğaltan bir şeyin adını "sevgi " koymak ahmaklıktır .
son olarak da evlilikte en önemli konuların başında cinsellik gelir diye bir şehir efsanesi vardır ki aslı iletişimdir. iletişimden uzak olan çift için başka hiç bir şeyin tam olabilmesi söz konusu olamaz.

bir müessese olarak bakarsak toplumun yani onu yöneten devletin geleceğe dair planlama yapabilmek için doğacak çocuk sayısını kayıt altına alma amacıyla oluşturduğu sistem.

diğer taraftan kadınları nafaka yoluyla fuhuşa sürüklenmekten koruyarak genel sağlığı da koruyan bir müessesedir.

ayrıca resmi nikah olmadan doğan çocuklar için kavga eden erkekler nedeniyle suç bitmez. anne babası evli olmadığı için ortada kalıp sosyal gözetime düşen çocuklar memati gibi tecavüze uğramak üzereyken yiğit biri tarafından korunmazsa bu çocuklar ileride suç makinesi olur.

evlilik taraftarı değilim ama doğu toplumunda lazım bir şey. mustafa kemal olmasa kadınlar haklarını alamazdı.

gönül ilişkisini, yasal yolla ispat etmek için birlikte olan çiftlerin gerçekleştirdiği anlaşmadır.

erkeklerin ufacık bir imza ile, değişime uğramakta hiç gecikmediği küçük birlik. çoğu zaman, zamana yenilir evlenenler. eylül 2013'te adım attïğım birlik.

canım cicim aylarının bitmesiyle monotonluğa sürüklenen mutluluk.

evli erkekler her yeni damadı sevinçle seyrederler.
tıpkı ormanda yeni yakalanıp getirilen genç bir aslanı seyreden kıdemli sirk aslanı gibi.

mark twain

bir süre sonra cinsel hayatın bir görev haline gelmesi, sonraları yavaş yavaş tükenmesidir.