fuzzy lee

benim gibi mazi sever ve geçmişten gelen bir yazar.
muhtemelen aynı oyunları aynı anda farklı şehirlerde oynadık ve hala özlem duyuyoruz.
kendisine hayali bir ash tasosu hediye ediyorum*

dün itibariyle sözlük dergisinde yazısı yayımlanan yazar.
bir solukta okudum.
aslanlı kaplanlı belgesel izlerken, esprilerine bayıldığım ata demirer'e maruz kalmış gibi oldum. gülsem mi, aslandan mı korksam, kaçsam mı bilemedim.

bu nasıl yüce bı kişilikmis böyle allah allah dedirten şahıs.

11 nisan 2021’de ona yazdığım dramatik şiirle başlığını imdi hortlatıyorum:

gelecekte yok gelecek
inadına yenilmeden
bu gidişin sonu kötü
şafak karalar
cayır cayır
kararır geceler
fuzuliyi sinkaf eyler
pamuk'u delen
-7 cüceler.

selam ve dua ile...

o ise “kafa filmler”e almak niyetindeydi beni. savmak lazım gelirdi baştan. “roman yazıyorum. lakırtıya ayıracak zamanım yok.” minvalinden karaladım.

kafa döndü normal’e. fuzzy lee ne’tti kim bilir? giderken silmiş tüm tanımlarını, kalakalmış başlıkları. roman mı yazıyor acep? rejisörlüğe mi meyletti? bilemem. tek bildiğim takma adının bana hep hakiki fuzûlî’nin şu beytini çağrıştırdığı:

“fuzûlî rind-i şeydâdır, hemîşe halka rüsvâdır
sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı?”