41.
içimde uzun bir koridor var..
kapıları aralık, odaları sessiz..
her kapının ardında başka bir “ben” oturuyor..
hiçbiri konuşmak istemiyor..
sabahları uyanıyorum, bu bile bir tür cesaret gibi.. yatağın kenarında oturup dünyaya karışmadan önce kalbimi yokluyorum..
hâlâ burada mı?
yoksa dün gece başka bir düşüncenin içinde mi unuttum?
insan bazı geceler biraz fazla fark ediyor..
perdenin kıpırtısını, bir bardaktaki suyun ağırlığını, karşıdan gelen bakışın içindeki boşluğu..
fazla fark etmek yoruyor..
gülüyorum elbette..
sofraya oturuyor, çay koyuyor,
“iyiyim” diyorum..
oysa iyilik dediğin ince bir cam tabaka..
altında derin bir su var, kimse eğilip bakmıyor..
kendimi hep biraz kenarda hissediyorum.. sanki dünya bir cümle kurmuş da ben virgül olarak kalmışım..
akşamları gökyüzüne bakıyorum.. siyah ağırlaşıyor..
bir renk bu kadar nasıl yük olabilir?
bazen düşünüyorum uzun uzun.. mesele kaybolmak değil, fazla görünmek belki de..
yorgun değilim..
bir defter açıyorum..
yazıyorum.. hep yazıyorum..
kelimeler su gibi akmıyor..
daha çok cam kırıkları gibi düşüyor sayfaya..
parlıyorlar, ama tutulmuyorlar..
hayatla aramda ince bir mesafe var..
ne uzaklaşabiliyorum
ne tam yaklaşabiliyorum..
iki adım atsam değişecek gibi, ama ayaklarım hep düşüncelere batıyor..
ve yine de.. sabah olacak..
ben pencereyi açacağım..
hava içeri dolacak..
yine hiçbir şey düzelmeyecek..
ama içimde bir yer,
inatla atmaya devam edecek..
kapıları aralık, odaları sessiz..
her kapının ardında başka bir “ben” oturuyor..
hiçbiri konuşmak istemiyor..
sabahları uyanıyorum, bu bile bir tür cesaret gibi.. yatağın kenarında oturup dünyaya karışmadan önce kalbimi yokluyorum..
hâlâ burada mı?
yoksa dün gece başka bir düşüncenin içinde mi unuttum?
insan bazı geceler biraz fazla fark ediyor..
perdenin kıpırtısını, bir bardaktaki suyun ağırlığını, karşıdan gelen bakışın içindeki boşluğu..
fazla fark etmek yoruyor..
gülüyorum elbette..
sofraya oturuyor, çay koyuyor,
“iyiyim” diyorum..
oysa iyilik dediğin ince bir cam tabaka..
altında derin bir su var, kimse eğilip bakmıyor..
kendimi hep biraz kenarda hissediyorum.. sanki dünya bir cümle kurmuş da ben virgül olarak kalmışım..
akşamları gökyüzüne bakıyorum.. siyah ağırlaşıyor..
bir renk bu kadar nasıl yük olabilir?
bazen düşünüyorum uzun uzun.. mesele kaybolmak değil, fazla görünmek belki de..
yorgun değilim..
bir defter açıyorum..
yazıyorum.. hep yazıyorum..
kelimeler su gibi akmıyor..
daha çok cam kırıkları gibi düşüyor sayfaya..
parlıyorlar, ama tutulmuyorlar..
hayatla aramda ince bir mesafe var..
ne uzaklaşabiliyorum
ne tam yaklaşabiliyorum..
iki adım atsam değişecek gibi, ama ayaklarım hep düşüncelere batıyor..
ve yine de.. sabah olacak..
ben pencereyi açacağım..
hava içeri dolacak..
yine hiçbir şey düzelmeyecek..
ama içimde bir yer,
inatla atmaya devam edecek..
devamını gör...
42.
herkes konuşuyor..
caddede, sokakta, evde, işte..
televizyonda birileri bağırıyor, telefonda birileri anlatıyor..
her köşeden bir ses yükseliyor..
kapı aralıklarından sızan kırgınlıklar, balkonlardan dökülen şikayetler, meydanlarda çoğalan iddialar..
herkes anlatıyor..
başından geçenleri, inandıklarını, kızdıklarını, haklı olduklarını.. kimse duymuyor..
bitmek bilmeyen cümleler var..
noktasız, virgülsüz, nefessiz..
anlam kısa.. sabır daha kısa.. zihinler o kadar dolu ki, kimse sabredemiyor artık..
insanlar konuşarak yaklaşacaklarını sanıyor.. oysa çoğu zaman kelimeler araya duvar örüyor..
peki..
insanlar konuşmayı sevdiği için mi konuşuyor, yoksa sessizlikten korktuğu için mi?
belki de asıl eksik olan şey
bir anlık gerçek sessizliktir.. telefonun susması, televizyonun kapanması, zihnin durulması.. birinin cümlesi bitince hemen cevap yetiştirmemek.. araya girip kendimizi anlatmaya başlamamak..
gürültü çağında en radikal eylem belki de susmaktır..
caddede, sokakta, evde, işte..
televizyonda birileri bağırıyor, telefonda birileri anlatıyor..
her köşeden bir ses yükseliyor..
kapı aralıklarından sızan kırgınlıklar, balkonlardan dökülen şikayetler, meydanlarda çoğalan iddialar..
herkes anlatıyor..
başından geçenleri, inandıklarını, kızdıklarını, haklı olduklarını.. kimse duymuyor..
bitmek bilmeyen cümleler var..
noktasız, virgülsüz, nefessiz..
anlam kısa.. sabır daha kısa.. zihinler o kadar dolu ki, kimse sabredemiyor artık..
insanlar konuşarak yaklaşacaklarını sanıyor.. oysa çoğu zaman kelimeler araya duvar örüyor..
peki..
insanlar konuşmayı sevdiği için mi konuşuyor, yoksa sessizlikten korktuğu için mi?
belki de asıl eksik olan şey
bir anlık gerçek sessizliktir.. telefonun susması, televizyonun kapanması, zihnin durulması.. birinin cümlesi bitince hemen cevap yetiştirmemek.. araya girip kendimizi anlatmaya başlamamak..
gürültü çağında en radikal eylem belki de susmaktır..
devamını gör...
43.
ne zamandan sonra usulca ellerimizi gevşetip, tutunduğumuz her şeyi ardımızda bırakmamız gerektiğini anlarız.. zamanın suskun bakışında gizli olan o eşiğe varınca..
devamını gör...
44.
hepimiz dünyaya gösterdiğimiz yüzlerimizin ardına saklanıyoruz.
insan, en savunmasız yerini herkesin önüne bırakacak kadar cesur değil.. kimse tam görünmüyor.. kimse tam dokunmuyor..
gün içinde güçlü olanı seçiyoruz..
akıllı olanı.. soğukkanlı olanı..
oysa içimizde daha sessiz bir yüz var..
çabuk incinen, çabuk yorulan,
bazen sebepsiz yere kararan..
birine “iyiyim” diyoruz, “dağılıyorum” demek fazla çıplak..
“güçlüyüm” diyoruz, “yoruldum” demek sanki yenilmişlik gibi..
psikoloji buna “persona” diyor.. insanın toplumsal hayatta taktığı uyumlu yüz..
bazılarımız neşeyi zırh gibi kuşanıyor..
bazıları mesafeyi..
bazıları zekayı..
anlıyoruz ki, makyaj sadece yüze değil karaktere de yapılıyor...
insan herkese değil belki ama en az bir kişiye maskesiz kalabilmeli..
yoksa hayat, iyi oynanmış ama hiç yaşanmamış bir rol olarak kalabilir..
insan, en savunmasız yerini herkesin önüne bırakacak kadar cesur değil.. kimse tam görünmüyor.. kimse tam dokunmuyor..
gün içinde güçlü olanı seçiyoruz..
akıllı olanı.. soğukkanlı olanı..
oysa içimizde daha sessiz bir yüz var..
çabuk incinen, çabuk yorulan,
bazen sebepsiz yere kararan..
birine “iyiyim” diyoruz, “dağılıyorum” demek fazla çıplak..
“güçlüyüm” diyoruz, “yoruldum” demek sanki yenilmişlik gibi..
psikoloji buna “persona” diyor.. insanın toplumsal hayatta taktığı uyumlu yüz..
bazılarımız neşeyi zırh gibi kuşanıyor..
bazıları mesafeyi..
bazıları zekayı..
anlıyoruz ki, makyaj sadece yüze değil karaktere de yapılıyor...
insan herkese değil belki ama en az bir kişiye maskesiz kalabilmeli..
yoksa hayat, iyi oynanmış ama hiç yaşanmamış bir rol olarak kalabilir..
devamını gör...
45.
içimde, adını koyamadığım eski bir akşam..
saçlarıma kadar çıkmış bir sessizlik var bugün.. gözlerimin altında uykusuzluktan başka şeyler birikmiş..
gece ağır ağır eve doluyor.. pencereyi aralıyorum.. dışarıda birkaç geç kalmış araba, karşı apartmanda hâlâ yanan tek tük pencereler... bir yerlerde biri uyuyamıyor olmalı.. başka bir evde su kaynıyor belki, biri mutfakta çıplak ayakla dolaşıyor, biri telefonunun ekranına bakıp yazmaması gereken bir cümleyi yazıyor, sonra siliyor.. uzaktan bakınca her pencere yarım bırakılmış bir cümleye benziyor..
gece..
birbirinden habersiz insanların aynı yaraya başka isimler verdiği tuhaf bir saat..
sokakta ilerleyen saat, odanın içinde ilerlemiyor.. sigara dumanı olsaydı tavana doğru kıvrılırdı diye düşünüyorum.. uzaktan bir kapı kapanıyor.. sonra yine o derin sessizlik..
geceye ve kaybolanlara..
saçlarıma kadar çıkmış bir sessizlik var bugün.. gözlerimin altında uykusuzluktan başka şeyler birikmiş..
gece ağır ağır eve doluyor.. pencereyi aralıyorum.. dışarıda birkaç geç kalmış araba, karşı apartmanda hâlâ yanan tek tük pencereler... bir yerlerde biri uyuyamıyor olmalı.. başka bir evde su kaynıyor belki, biri mutfakta çıplak ayakla dolaşıyor, biri telefonunun ekranına bakıp yazmaması gereken bir cümleyi yazıyor, sonra siliyor.. uzaktan bakınca her pencere yarım bırakılmış bir cümleye benziyor..
gece..
birbirinden habersiz insanların aynı yaraya başka isimler verdiği tuhaf bir saat..
sokakta ilerleyen saat, odanın içinde ilerlemiyor.. sigara dumanı olsaydı tavana doğru kıvrılırdı diye düşünüyorum.. uzaktan bir kapı kapanıyor.. sonra yine o derin sessizlik..
geceye ve kaybolanlara..
devamını gör...
46.
kaç gece, kaç kayboluş sığar insanın kendinden geriye bıraktığı boşluğa…
sana kalan saatleri, içinden sökülmüş bir haritanın parçaları gibi avuçlarında tutarsın.
hangi yöne baksan, başka bir ihtimalin izi çıkar karşına.
olacakmış gibi duran ama zamanı gelmeden susmuş hayallerin gölgesinde
kendine ait bir sesi ararsın.
gece ilerlemez…
sanki sen eksildikçe biraz daha uzar.
yitik zamanlara üzülürsün,
yaşanmamış olanların bile bir hatırası olduğunu fark ederek.
bazı şeyler hiç olmamıştır ama insan,
onların yasını yıllarca taşır.
ve sonra kendine sorarsın,
bu karanlık gerçekten geceden mi kalma,
yoksa içimde yıllardır açık bıraktığım bir kapıdan mı sızıyor?
eeee söyle şimdi,
ben neresindeyim bu gecenin?
hangi saatinde unuttum kendimi,
hangi dakikasında başka birine dönüşmeden önce
son kez bendim?
sana kalan saatleri, içinden sökülmüş bir haritanın parçaları gibi avuçlarında tutarsın.
hangi yöne baksan, başka bir ihtimalin izi çıkar karşına.
olacakmış gibi duran ama zamanı gelmeden susmuş hayallerin gölgesinde
kendine ait bir sesi ararsın.
gece ilerlemez…
sanki sen eksildikçe biraz daha uzar.
yitik zamanlara üzülürsün,
yaşanmamış olanların bile bir hatırası olduğunu fark ederek.
bazı şeyler hiç olmamıştır ama insan,
onların yasını yıllarca taşır.
ve sonra kendine sorarsın,
bu karanlık gerçekten geceden mi kalma,
yoksa içimde yıllardır açık bıraktığım bir kapıdan mı sızıyor?
eeee söyle şimdi,
ben neresindeyim bu gecenin?
hangi saatinde unuttum kendimi,
hangi dakikasında başka birine dönüşmeden önce
son kez bendim?
devamını gör...
47.
bunalım bilmem kaçıncı yazı...
günden sonra dönen geceye...
.
.
.
sonra tek tek sonlandırdım..
renkleri kaybettim önce.. kocaman bir grilik oldu her şey..
birden notalar düştü çizgilerin arasından.. sessizliğe büründü her yer..
derken bahçelerimi kendim söktüm.. baktım olmuyor, umutları da gönderdim..
ardından kelimeler gitti.. bazı cümlelerin ortasında sustum, bazılarını daha başlamadan öldürdüm..
içimde yıllardır açık tuttuğum kapıları kapattım birer birer.. ne gelen olsun istedim ne giden dönsün..
sonra ışıkları söndürdüm.. göğe bakmayı da bıraktım.. yıldız dediğinde uzaktan güzel zaten..
en son beklemeyi bıraktım..
şimdi içim yıkılmış bir yerin tuhaf ferahlığında..
günden sonra dönen geceye...
.
.
.
sonra tek tek sonlandırdım..
renkleri kaybettim önce.. kocaman bir grilik oldu her şey..
birden notalar düştü çizgilerin arasından.. sessizliğe büründü her yer..
derken bahçelerimi kendim söktüm.. baktım olmuyor, umutları da gönderdim..
ardından kelimeler gitti.. bazı cümlelerin ortasında sustum, bazılarını daha başlamadan öldürdüm..
içimde yıllardır açık tuttuğum kapıları kapattım birer birer.. ne gelen olsun istedim ne giden dönsün..
sonra ışıkları söndürdüm.. göğe bakmayı da bıraktım.. yıldız dediğinde uzaktan güzel zaten..
en son beklemeyi bıraktım..
şimdi içim yıkılmış bir yerin tuhaf ferahlığında..
devamını gör...
48.
tüm savaşlardan geçip eve dönmek...
üstünde hâlâ yolların tozu, içinde yenildiğin yerlerin sızısı, cebinde kimseye anlatmadığın birkaç kırık hikayeyle... ne kadar uzağa gidersem gideyim, insan en çok kapısını bildiği yere dönmek istiyormuş..
anahtarın kilitte çıkardığı o tanıdık ses mesela.. omuzlarından görünmeyen yükleri indirmek, ayakkabılarınla beraber yolların yorgunluğunu da kapının önünde bırakmak.. bardağından su içmek, ezberlediğin koltuğun köşesine kıvrılmak, perdelerin arasından içeri giren ışığı tanımak..
bunca yolun, bunca yorgunluğun, bunca savaşın ardından hayatın söyleyebileceği en güzel cümle bu olmalı..
'eve hoşgeldin".....
sağ salim eve dönmek.. ve nihayet hiçbir yere yetişmek zorunda olmamak...
üstünde hâlâ yolların tozu, içinde yenildiğin yerlerin sızısı, cebinde kimseye anlatmadığın birkaç kırık hikayeyle... ne kadar uzağa gidersem gideyim, insan en çok kapısını bildiği yere dönmek istiyormuş..
anahtarın kilitte çıkardığı o tanıdık ses mesela.. omuzlarından görünmeyen yükleri indirmek, ayakkabılarınla beraber yolların yorgunluğunu da kapının önünde bırakmak.. bardağından su içmek, ezberlediğin koltuğun köşesine kıvrılmak, perdelerin arasından içeri giren ışığı tanımak..
bunca yolun, bunca yorgunluğun, bunca savaşın ardından hayatın söyleyebileceği en güzel cümle bu olmalı..
'eve hoşgeldin".....
sağ salim eve dönmek.. ve nihayet hiçbir yere yetişmek zorunda olmamak...
devamını gör...
49.
you can’t go home again.
devamını gör...
50.
hayatın yol ayrımlarında gezinirken buluyor insan kendini.. nerelerde yorulduğunu, nerelerde vazgeçtiğini ve yeniden neden sıkı sıkıya bağlandığını.. sonsuz bir girdabın içinde savruluyor gibiyiz.. insanlar düşüyor sonra.. göz alabildiğince insan.. sürekli bir yerlere yetişme telaşında yada bir şeyler olabilme hırsında..
geçit töreninden geçiyorlar sırayla,
en iyiler geliyor önce..
ardından en güzeller..
en başarılılar..
en güçlüler..
en çok sevenler..
en çok sevilenler..
en çok kazananlar..
en çok gezenler..
en çok okuyanlar..
en iyi anneler...
en iyi babalar..
en iyi eşler..
en iyi dostlar..
en doğru yaşayanlar..
en doğru düşünenler..
en mutlu olanlar..
en mutlu görünenler..
yazarken bile yoruldum.. bitmiyor en'ler.. uzadıkça uzuyor.. hepiniz "en" oldunuz...
bundan sonrası?
.
.
geçmiş zamandan bir cumartesi öğleden sonrasını geri getirebilseydim belki.. hiç yaşanmamış ya da zihnimden hiç çıkmamış o cumartesiyi..
el bileklerimdeki kanın sıcaklığı kadar sakin şimdi dünya.. yavaş ve usul usul karışıyor karanlığa.. gün çekiliyor, sesler azalıyor, bütün o telaş birden anlamsızlaşıyor..
gerek var mıydı tanrım tüm bunlara?
geçit töreninden geçiyorlar sırayla,
en iyiler geliyor önce..
ardından en güzeller..
en başarılılar..
en güçlüler..
en çok sevenler..
en çok sevilenler..
en çok kazananlar..
en çok gezenler..
en çok okuyanlar..
en iyi anneler...
en iyi babalar..
en iyi eşler..
en iyi dostlar..
en doğru yaşayanlar..
en doğru düşünenler..
en mutlu olanlar..
en mutlu görünenler..
yazarken bile yoruldum.. bitmiyor en'ler.. uzadıkça uzuyor.. hepiniz "en" oldunuz...
bundan sonrası?
.
.
geçmiş zamandan bir cumartesi öğleden sonrasını geri getirebilseydim belki.. hiç yaşanmamış ya da zihnimden hiç çıkmamış o cumartesiyi..
el bileklerimdeki kanın sıcaklığı kadar sakin şimdi dünya.. yavaş ve usul usul karışıyor karanlığa.. gün çekiliyor, sesler azalıyor, bütün o telaş birden anlamsızlaşıyor..
gerek var mıydı tanrım tüm bunlara?
devamını gör...
51.
kim bilir kaç defa yıkılır insan, kaç defa kendi enkazının altında kalır da yine de hayatta sayılır? hangi sabah bağışlar kendisinden önceki geceyi? hangi zaman geri verir insanın elinden alınanları?
ve insan, bütün bunların ortasında, yaşamak denilen bu ağır mecburiyetin neden hâlâ devam ettiğini düşünür..
ve insan, bütün bunların ortasında, yaşamak denilen bu ağır mecburiyetin neden hâlâ devam ettiğini düşünür..
devamını gör...
"gece yazıları" ile benzer başlıklar
duvar yazıları
161