1.
ev dışında girdiğim tuvaletlerde ruloda kalan son peçeteyi kullanmak…
kendimden sonra girecek olan, belki de hayatımda asla yüz yüze gelmeyeceğim, oturup iki çay içip muhabbet edemeyeceğim bir insanın çaresizliği, karabasan gibi çöküyor omuzlarıma. dizlerim tutmuyor, bacaklarım çözülüyor adeta…
sanki harika demlenmiş bir çayı birlikte içiyormuşuz da, ortada duran atıştırmalıkların sonuncusunu düşüncesizce hapır hupur ağzıma tıkmışım gibi suçluluk duyuyorum…
hadi bu benden sonra girecek olana denk gelmediğim senaryo…
ya bi’de çıkar çıkmaz karşılaşsak???
kabin içerisindeyken dışarıdaki seslere kulak kesiliyorum… önce kapının açıldığını duyuyorum. bir çift ayak sesi adım adım yaklaşıyor kapımın önüne ve azrail gibi dikilmeye başlıyor kapımın önünde…
kulaklarıma hücum eden kan, ateşimi yükseltiyor… soğuk soğuk terliyorum… içeride o rulodaki son kağıdı kullanmış olmanın suçluluğu ile şöyle bir şeye dönüşüyorum:
sonra tüm cesaretimi toplayarak kendimi dışarı çıkmaya zorluyorum. yüzüme iğrenme ve öfke karışımı bir ifade takınıp, dışarıda benim çıkmamı bekleyen kadim dostumun yüzüne bakarak; ‘tuvalet kağıdı koymamışlar ya!’ diyerek, aceleci adımlarla ortamdan uzaklaşıyorum…
kendimden sonra girecek olan, belki de hayatımda asla yüz yüze gelmeyeceğim, oturup iki çay içip muhabbet edemeyeceğim bir insanın çaresizliği, karabasan gibi çöküyor omuzlarıma. dizlerim tutmuyor, bacaklarım çözülüyor adeta…
sanki harika demlenmiş bir çayı birlikte içiyormuşuz da, ortada duran atıştırmalıkların sonuncusunu düşüncesizce hapır hupur ağzıma tıkmışım gibi suçluluk duyuyorum…
hadi bu benden sonra girecek olana denk gelmediğim senaryo…
ya bi’de çıkar çıkmaz karşılaşsak???
kabin içerisindeyken dışarıdaki seslere kulak kesiliyorum… önce kapının açıldığını duyuyorum. bir çift ayak sesi adım adım yaklaşıyor kapımın önüne ve azrail gibi dikilmeye başlıyor kapımın önünde…
kulaklarıma hücum eden kan, ateşimi yükseltiyor… soğuk soğuk terliyorum… içeride o rulodaki son kağıdı kullanmış olmanın suçluluğu ile şöyle bir şeye dönüşüyorum:
sonra tüm cesaretimi toplayarak kendimi dışarı çıkmaya zorluyorum. yüzüme iğrenme ve öfke karışımı bir ifade takınıp, dışarıda benim çıkmamı bekleyen kadim dostumun yüzüne bakarak; ‘tuvalet kağıdı koymamışlar ya!’ diyerek, aceleci adımlarla ortamdan uzaklaşıyorum…
devamını gör...
2.
geçen eve dönüyorum arabayla, tekele yanaştım, duvarın önüne park edeceğim, tam yanaşıyorum, yavru bir köpek yatıyormuş orada, arabayı görünce kalktı, bodoslama ana yola çıkıp karşıya geçmek istedi....gözümün önünde bir transit ezdi onu...hiç silinmiyor....kare kare...
devamını gör...