göğsüne oturan fille yaşamak

pandemi başlayalı her gece göğsüme bir fil gelip oturuyor. neşeli, mutlu da olsam yatmaya yakın içim daralıyor. göğüs kafesim kırılacak gibi oluyor.

nefes egzersizleri ve ilaçla idare ediyorum ama pandemi sürdükçe filin sikleti de artacak diye korkuyorum. benimle benzer durum yaşayıp çözüm arayanlara yol gösterecek birileri vardır belki. bazen yalnız olmadığını bilmek bile iyileştiriyor insanı.

insanın karnına dolan kelebeklerle yaşaması kadar kolay değildir elbette.

konu ile ilgili cok bilgim yok, ama tahminimce once sebebini arastirmak ve ogrenmek, sonrasinda o sebebi yok etmeye calismak, yok edilemiyorsa da kabullenmek lazimdir diye dusunuyorum. her gece her gece bu fille yasamak olmaz.

fil mi? filler diye düzelteyim. valla imdat diye sokaklarda koşasım var ama virüs ve para cezası korkutuyor.
çığlıklar yardım çığlıkları!

panik atak pandeminin yan etkilerinden biri. geçirsen de geçirmesen de. bence esas salgın o.

(bkz: anksiyete)