hayır diyemeyen insan

başına boş yere iş alan insandır. yani benimdir.
dün bir dersin projesi ile alakalı arkadaşın - ki elle tutulur muhabbetimin olmadığı- biri okul çıkışı otobüs beklerken aradı. ben de o an bir an önce otobüse binip evime defolup gitmek istiyorum. neyse, numarası da kayıtlı değil. telefonu açtıktan sonra birkaç bir şeyden sonra okula geri gelip gelemeyeceğimizi -yanımda arkadaşım da var- sordu. ben ık mık derken lütfen, kısa sürer falan deyince hayır diyemeyerek gelen otobüse binmeyip okula döndük. çocuk proje ile alakalı gram bir şey yapmamış, laptopu açık bizi bekliyor. tam olarak ne istediğini çözmeye çalışırken kaşla göz arası kendimi ödevi yaparken çocuğu da boş boş konuşurken buldum. hayır işin kötü yanı projenin geri kalan kısmı için de bugün aradı. ödevle alakalı buluşalım falan deyince yok, şuradan bak falan dememe rağmen türlü bahanelerle geçiştirmeye çalıştı. işin kötü yanı yardım isteyene sanki kendisine yardım etmek zorundaymışım gibi bir hisse kapılıyorum ama sakin olun. bunu da minimalize ediyorum.

kendime sık sık sorduğum sorulardan biridir bu.
neden hayır diyemiyorum?
nedeni nedir bilmem ama hayır demeyi öğrenmek için çok şey verirdim.
öğrenemezsem zaten hayır diyemediğim için çok şey vermiş olucam.

en büyük kötülüğü kendine yapan bireydir.

en çok kötülüğü kendine yapan insandır. hayır diyemediği için karşı taraf her ne kadar mutlu olsa da kendisi bir mutsuzluk bataklığına girer. hayır diyemediği için belki de hiç yapamayacağı bir işe de girişmek zorunda kalabilir. hayır demek en temel haktır, başkasından ziyade kendimizi de düşünmeliyiz. hayır demek ten çekinmeyin.

her zaman üzülecek olan insandır.

hayatını kendi düzeni değil başkasının isteklerine göre yaşayan insandır. kendisini değersiz gördüğü, yalnız hissettiği için de başkalarının dediklerini yaparak kendisine onların hayatında bir yer edinmeye çalıştığını düşündüğüm insandır aynı zamanda. başlarda belki bu hayır diyemem olayı pek önemsenmez fakat devam ederse çok ciddi problemler ortaya çıkabilir.

artık çatır çatır diyorum valla. aman o kırılırmış aman şu üzülürmüş diye diye kendimi paralayamam bu saatten sonra. kafama uymuyorsa hayır kardeşim.

özgüvensiz insandır. kullanılmaya müsaittir. sürekli enayi yerine konulur. bir zaman sonra kendine olan saygısı azalacaktır ve acı çekecektir. başkaları sizi kırma cesaretini gösteriyorsa siz de aynısını yapın. sizin dayanabildiğiniz şeye başkaları da dayanabilir.

her insan belli bir dereceye kadar bencil olmalı bana göre. hiçbir şeye hayır diyemeyen, insanları mutlu etmek için kendinden ödün veren, insanları memnun etmeye çalışan biri olmak bir süre sonra kendinize olan saygınızı yitirmenize sebep olur. işin garibi kimseye de yaranamazsınız.

eninde sonunda öğrenecek ve o ferahlığı tadacaktır.

hayır demeyi öğrendiği anda hayatında onu gerçekten önemseyenler kalır.

bin evetteki dostluğumuz bir hayır ile yıkılıyorsa bırakın yıkılsın.

hayır diyemediğim için ne mallıklar yaptım sıraya dizsem konya ankara yolu olur.

basit bir söz, çekinmeyin, kullanın.

hayır diyememek; bireyin başkalarının istek ve ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koymasına neden olarak zamanla kişiyi yıpratır, kişilerarası ilişkileri zedeler. ayrıca strese yol açar.

öz saygınızı korumak istiyorsanız, bazen de diyeceksiniz. herkesi memnun edemezseniz maalesef.

hayır demek kötü hissettiriyor, evet demenin sınırlarını zorlamaya çalışıyorum her zaman. üç harfli marketlerdeki tavuk sucuk indirim de alır mısınız a bile zor hayır diyorum. evet demek de tam tersi iyi hissettiriyor.

bu da benim ulan. maalesef bu enayi de benim.

banka çağrı merkezi müşteri temsilcilerine 1-2 dakika direnebiliyorum max mesela. ya da bir tişört-parfüm vb aldığımda kasiyer 2 alana bir bedava, bir tane daha almak ister misiniz dediğinde hiç direnmiyorum. geçenlerde de bim'de kasiyer kampanya indirim mindirim diye tambol çikolata sattı mesela, prim alıyorlardır diye onu da aldım.

bazen sözlükte kendimi grup terapisinde gibi hissediyorum.
evet... maalesef ben de 32 senedir hayır diyemiyorum... başlarda küçük şeylerdi... "bir lokma daha ye" ile başladı. sonra "elin değmişken şunu da yapar mısın?", "borç verir misin?"....
bu arada bir kere bursa'ya arkadaşımı ziyarete gittiğimde parkta sigara içmek için durdum. bir amca "cenazemiz var gel bi lokma ye, bir de dua et" dedi. hayır diyemediğim için hiç tanımadığım insanların içine girip pide yiyip kalkmıştım. 3 yaşında çocuk musun? ne mana? (hıyarım var diyene tuzla koşmak deyimi de kullanılabilir ama tercih etmedim) hep derler zaten sen bu yaşa kadar iyi yaşadın diye. neyse.
şimdi değiştim ve geliştim. en azından yakın çevreme bir şey istediklerinde "bunu yapacağıma olan inancın göz doldurdu" diyebiliyorum...
başaracağım sözlük başaracağım...
(alkışlayalım lütfen)