içimizdeki insan

en çok başvurduğum, konuşma kabiliyetimi, muhakeme yapabilmemi geliştiren küçük adam.

bir çocuk var içimde
üstü toprakla örtülü
kalbi betona gömülü
bir ömür çektim yükünü

canlanmıyor çiçekler bu mevsimde
ağaçlar kurutmuyor kökünü
fırtınalar biçiyor ekini
vakti dolmuş düşümün

farklı bir memleketteyim
bilmezlerki ne haldeyim
tuzaktayım hastayım bir ömür yastayım
kaçılmaz sonların başındayım

farklı bir son gerek belki
seçilenlerden bir farkla
hatayı solumak ilk fırsatta
çıkışları uzaklaştırır her şartta

bir gün var elbet yarından yakında
ufuk misali yaklaştıkça uzakta
gelir mi gidilir mi bu yol çekilir mi
zaman geçtikçe günler kalıyor hep lafta

her hafta yeni bir başlangıç
yeni bir son ihmitali demek
ufkun beklediği misafir
şimdi kapında demek

günlerin ardından derdim hoşçakal
gelenler hoş gidenler çakal
ruha şifadır ümit gönle dua
derdi yüklenirken dermanı yanına al

duygularimiz, alter egomuzdur.