ilkokulda dışlanmak

selim.

karşı komşunun oğlu.

kekemeydi selim. zaten zor konuşan çocuk bir de akran zorbalığı eklenince dut yemiş bülbül olurdu.

çok üzülürdüm ama elimden de bir şey gelmezdi. ben konuşmaya çalışsam da o diğerlerinin dışlamasından dolayı kabuğuna çekilirdi.

hatırlayınca yine hüzünlendirdi.

bende bu işte ters oldu maalesef. hep içlenmeye çalışıldım. yani dışlanmak daha iyi de olabilirdi. bilmiyorum. iç edilmeye çalışılmak da bayağ sıkıcı. herkesin bünyesine alıp, grup içinde sindirip, yok etmek üzere sana yaklaştığı bir yerde, insan da kendisini fare gibi hissediyor. keşke hiç iç etmeye çalışmasalardı mı acaba? dediğim gibi bilmiyorum. bazen hiç kimsenin ilgilenmediği bir bok olmak, besin zincirinin son halkasındaki fare olmaktan iyidir sanki. iç etmeye çalışan çalışana. tuhaf tabii. ne denir ki?

neden dışlanır mesela ? en başa alıyorum çocuk daha 6 yaşında ve birini dışlıyor
kalem tutmayı ve okuma yazmayu bilmiyor
ama bir yerlerden insan dışlamayı öğrenmiş
kim öğretti ?
eğitim bu yüzden dolayı okulda değil evde başlıyor
okulda duvarlarının içinde kibir, ego vb. şeyler bulunmuyor
evin duvarları içerisinde kibir ego vb. şeyler bulunuyor