insanın kendisine yaptığı haksızlıklar

sürekli başkaları için yaşamak ,başkalarının mutluluğunu önemsemek,başkaları mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koymak en önemliside haddinden fazla yapılan fedakarlıklar insanın kendisine yaptığı en büyük haksızlıktır

hep en kötü olanı hak ettiğine inanması.

ertelemek.

kendisini geri plana atmak, ruhunu beslememek

kendini sınırlandırılması ve her şeye inanması.

kendini başkasıyla kıyaslayıp yetersiz görmesi; başkasıyla kıyaslaması bana göre hatadır, kendini yetersiz görmesi ise kendisine yaptığı haksızlıktır. herkes en az bir yönden kendini geliştirebilir bence. yani mesela tepede bir yıldız var ve ona özeniyorsunuz, tepede başka bir yerdeki bir yıldız olmaya çalışabilirsiniz, özendiğiniz yıldıza ulaşmaya çabalamak yerine. burada yıldız sadece teşbihtir, "celebrity" anlamında değildir ama o anlama gelmemesi için bir sebep de yoktur; herkes kendi keyfinin kahyasıdır da ve nasıl anlamak isterse öyle anlayabilir.

her hatayı/ suçu kendinde aramak.

onca olayın sorumlusu, başkahramanı, günah keçisi, hatasız kul olmaz sözündeki "tek" kul ben olamam herhalde. bu terslikte bir iş var.

kaybettiklerim arasında en çok kendimi özlüyorum . keşke kendim için bir şeyler yapabilsem ...

belli mesela yanlış giden bir şeyler var. baya bile bile isteye isteye karşımdaki kişi beni küçük görüyor laf sokuyor kalbimi kırıyor. şaka değil ses tonunun o keskinliğinden o çatal dilinden belli.

duyuyorum susuyorum. diyemiyorum neden böyle diyorsun diye. çünkü kesin haksız çıkarım ben öyle der içimdeki ses. susarım.

kırılırım, susarım.. karşımdaki kişinin hayatımdaki yerine göre.

herkesin en güzeli hak edebileceğini, yaptıkları hataların insanın doğasında olan ve genellikle toparlanabilir olduğuna inanırken; kendisinin asgari düzeye her anlamda talim edebileceği, bir hata yaptığında ise bunu nasıl yapabildiğini belki günlerce kafasına vura vura düşünmesi problemi.

(bkz: hiçbir imera robot değildir)

ağlamak!

gülüşümün dostlarıma güven düşmanlarıma ızdırap olduğunu anladığımdan beri dudaklarımda hep bir vatan gülüşü var*.

insanın kendi değerini başkalarının ona olan davranışlarında ve hatta zihinlerinde araması bir insanın kendine yaptığı en büyük haksızlık değil de nedir?

herkesten çok kendini sevebilmeyi, "kimse yoksa da ben varım" diyebilmeyi öğrenebilmeli insan.

karşındaki kişi büyükçe bir kırgınlığa mahal vermişse ve her şey ortadayken bile yine de sırf ona olan sevginden dolayı onu aklamaya çalışıyorsan bu da kişinin kendine yapacağı haksızlıklardan biridir zannımca. etkisi büyük bir haksızlık benim için en azından. insanın kendi kendini aptal konumuna koymasına örnek bu ve benzeri bir olay.

yetersizim diye düşünüyorum.

haksız da sayılmam.