insanlar sevişince elden giden din

ayaktır.

toplumlar, dine / dinlere teslim edilmeden önce de, sosyal yaşantılar ve ortak çıkarlar gözetilerek sınırlandırılır ve kurallara bağlanırdı. ilkel toplumları ele geçiren krallar modern devletin içeriğinde, dini ilmek ilmek * dokuyarak yarattılar.*
din, gerçekte, insanların -sadece- sevişmesini değil -aslında sevişme bahanesi gölgesinde- sosyalleşmelerini ve gelişerek örgütlenmelerini yasaklamaya -engellemeye- çalışmıştır. firavunların, soylu kültürlerinin keskin zekası ile kafaladıkları saf köleler, durumların farkında bile değillerdir. onlar dini, -tanrısal- kanunların , ilkel atalarının masum ve derme çatma kurallarının gelişmiş ya da daha hakkaniyetli birer sürümü zannederek yaşamışlardır/yaşıyorlardır.

laf aramızda, 'kutsal' evlilik sözleşmesi de krala/krallara bağlılık yemininden başka bir şey değildir.

din sevişmeyin demiyor. sevişin ama çoluğunuzun çocuğunuzun anası babası beli olsun diyor.

hayvanlığa gerek yok diyor..

insan olarak hayvandan farkınız olsun diyor.

giderse gitsin, çok da tınn yani. bu nasıl bir dindir ki cariyelik gibi mide bulandırıcı bir şeyi kaldırmamış?

al..al gitti işte..! dedik ama sana değil mi..!

öyleyse din diye bir şey kalmadı. zira müslüman da dinsiz de sevişiyor gayet. (evlenmeden vs onu kast ediyorum.)

nasıl seviştilerse artık...
din elden gitmiş*
helal olsun diyebilirim sadece, işte böyle hakkını vereceksin.
bravo size her kimse o sevişenler.