instagram'ı bırakmak

az önce gerçekleştirdiğim ve kendimle sebepsiz bir şekilde gurur duymama neden olan eylem. ilk bir kaç dakika "nası lan napıyoruz şimdi peki !?" oldum ama bir süre sonra acı gerçekle karşılaştım. sadece zamanı değil yaşamın zenginliklerini de çalan bir uygulama imiş bu instagram. hayatım sepyadan renkli bir yaşama döndü, daha rahat nefes alabiliyorum artık. kimsenin nerede ne yaptığını bilmemem inanılmaz huzur veriyor. benim ne yaptığımdan haberlerinin olmaması değişik bir haz veriyor. artık bana ait daha fazla şeyle ilgileneceğim: annemle, babamla, ağabeyimle ve kedimle daha fazla vakit geçireceğim. ve bir gün onlarda bu sevgi çabamı görüp, telefonu bırakarak yüzüme bakacaklar (kedim hariç, onun hiç bir zaman umrunda olmadım).

bir ara gerçekleştirdiğim eylem ne yazık ki sadece bir ay uzak kalabildim. eğitim de dahil hayatı o kadar çok ele geçirmiş ki hocaların instagram sayfalarından paylaşım yapmaları vb durumlardan ötürü kopamadım dilerim yazar arkadaşım istikrarlı çıkar ve bunu başarır.

keşke yapabilsem dediğim eylemdir ancak bir türlü tam olarak kopamıyorum.

lakin üniversite sınavına hazırlandığım için büyük ölçüde azalttım kullanmayı.

geçen hafta uygulamayı silerek hedeflediğim şey. gerçi geçen gün canım hocamın akademisyenlikle ilgili canlı yayını için chromedan girdim. bugün de yine aynı hocamın başka bir canlı yayını için gireceğim. yani demem o ki instagramdan ders bile dinlerken ne kadar bırakabilirim ey sözlük! sızmış bir kere hayatımıza.

hayalim olan eylem.

geçen gün denedim iki gün dayanabildim. bir yandan tiksiniyorum bir yandan da yapacak bişey bulamıyor gibi hissedip giriş yapıyorum.

kendinize yapacağınız en büyük iyiliklerden biri.

işim gereği tüm pr'ımı çevirdiğim, yaptığım etkinliklerin kısa videoları dışında, yıllardır orası için üretilmiş içerik paylaşmadığım, sevmemek ile birlikte network ve yeni proje alımını da sürekli hayatıma kendisinden kattığım için bırakamadığım, ne yalan söyleyeyim ekmeğini yediğim uygulama.