kalaycılık

özellikle bakırdan imal edilmiş eşyaların kaplamasını yapan anadolu'da yaşatılan meslektir.

günümüzde kaybolmaya yüz tutmuş mesleklerden biridir.

bazen istanbul'da,sokak aralarında elinde bir tas ile,kalaycı diye bağırıp dolaşan roman vatandaş lari görürüz,işte onlardan uzak durun kalaylaya'cam diye götürdüğü bakirlariniz çoktan nakide dönmüştür.
sakın beklemeyin geri gelmez.

büyük dedemin köy köy gezerek yaptığı işmiş. artık hiç rastlamıyorum bu mesleği icra edenlere.

zamanında mahallelerde ‘kalaycı geldi haanıımmmmm’ şeklinde müşteri toplarlardı. kırsal kesimlerde hala aktif olsa da büyükşehirlerde unutulmuştur.

şöyle manuel bir körükleri olurdu ateşi harlamak için. çok özenirdim onu kullanmaya. genelde esmer, kavruk roman vatandaşlar yapardı bu işi. ağızda cüğara, bir yandan körüğü eliyle pompalıyor, bir yandan kazanın içine toz kalayı atıyor, atar atmaz üstüpü ile siliyor...dumanlar...
ara güler amcaaaaaa tam senlik...

meslek elektronikçilik olunca iyi kötü ilmine sahip olduğum zenaat. kalaylanacak nesne ince kum taşıyla ve az suyla silinerek kiri pası alınır. ardından ısıtılmaya başlanır. bütün tencere (tava her neyse) ısıtılır ki kalay tüm yüzeye eşit olarak yayılabilsin. #2258642'te @kelenderis'in yazdığı gibi toz kalay atılmaz. atılan şey nişadırdır. sıcak bakırın üzerinden oksit tabakasını temizlemek ve kalayın yüzeye daha iyi yapışması için kullanılır. (elektronikte de lehimlemede lehim pastası veya oksit alıcı reçine kullanıır) kalay bir ila iki santim eninde çubuklar halinde yüzeye sürtülerek kullanılır. iyi kalaycı en az kalayla kalaylayan kişidir. çünkü kalay çok pahalı bir metaldir.