kendime sıktığım kör kurşunların arasında kaldım

.. epey zor durumdayım ama kimse bilmiyor, aramızda kalsın.” diye devam eden şarkı sözüdür.

cümleyi biraz açıp derinliğinde kulaç atmak gerekirse:

bu kurşunlar, ne hedefi belli olan silahlar ne de tesadüfi darbeler; her biri kendi elimizi tutarak fırlattığımız, kendi karanlığımızı açığa çıkaran bir işaret.
insan bazen en çok kendine zarar verir; başkalarının sözleri ya da eylemleri değil, kendi seçimleri, kendi sessizlikleri ve kendi öfkesi… bunlar, en keskin silahlardan daha keskindir, en sert taşlardan daha ağırdır. en aşağılayıcı cümlelerden daha aşağılayıcıdır.

bu durum biraz da insanın kendi geçmişiyle yüzleşmesidir. her kurşun, unutulmuş bir kırgınlık, söylenmemiş bir söz, alınmamış bir nefes, affedilmemiş bir anıdır.
hepsi bir araya gelerek, insanın üstüne bir gölge gibi çöker. sarsar, bunaltır, nefes almayı zorlaştırır.
fakat aynı zamanda bir farkındalık da getirir:
hiçbir acı tesadüf değildir; her yara, her pişmanlık, insanın kendi seçimlerinin, kendi hatalarının bir yansımasıdır.

kaçış yoktur; ne geçmişi değiştirebilirsin ne de attığın her kurşunun gidişini durdurabilirsin. tek yapabileceğin, onları görüp tanımak ve en derin karanlığının ortasında bile kendinle yüzleşmektir.

belki bu yüzleşme acıtır, belki ağırdır, ama bir anlamda da özgürleştirir: insan, kendi yarattığı felaketin ortasında bile gerçekliğini bulur, kendi karanlığıyla barışmaya başlar.

en nihayetinde; kendini anlamaya, kendi gölgelerinin ardındaki sebep ve sonuçları fark etmeye götürür.
ve belki de en önemlisi, insanın kendi elleriyle çizdiği bu labirentte yolunu kaybetmiş gibi görünse de, aslında kendi içindeki gücü ve direnci keşfetmesiyle sonuçlanabilir.

temsili ben.