kendinle yüzleşmek

zor eylemdir. hep başkasını suçlarız. hep başkalarında ararız kusuru. bence insan biraz kendisiyle yüzleşecek. yüzleşecek ki kurtulacak bu ikiyüzlü paradokstan.

narsist kimselerin başaramadığı olay.

tam anlamıyla gerçek çıplak kalmak bu sanırım.

zannımca olgunlaşma alametlerinden biridir.

kendi hakkında yaptığın soruşturmayı derinleştirdikçe bir bir perdelerin kalktığını göreceksin. ama ön şart kusur bulduğun noktaları düzeltme yoluna gideceksin.

insanın kendiyle olan mahkemesi her zaman çok çetin olur en azından kendi adıma öyle.

çünkü kimseye anlatmadığını hakim bilir savcı bilir kaçamazsın. bahanelerinin de geçerliliği yok çünkü senaryoyu yargılayanlar da gayet iyi biliyor.

o halde geriye iki şık kalıyor, ya kendini bile yargılayamayacak ve kusur bulamayacak kadar egonu şişirir kör olursun. ya da şimdiye kadar yaptığın bir çok yanlışın fizana yol olacak kadar uzun olduğunu farkedip en azından bir pişmanlık hissedersin, bu idraktır gerisi gelir.

yani aziz dostum biliyorum bu bayağı zor çünkü bazen bombok bir insan olabildiğini kendine dahi itiraf etmekte zorlanıyor insan, nefsine ağır geliyor.

ama bu eşiği aşarsan varya diyarbakır karpuzu gibi olgun olursun, hem tatlı hem sulu.

hadi selametle.

bazen aynaya bakip naber demektir.

bugün yaşadığım bir olaydan sonra ben de kendimle yüzleştim. bu sefer kendimi kandırmadan, net bir şekilde olanı biteni kafamda tarttım ve bazı konularda aydınlanma yaşadım. anladığım, çıkarım yaptığım noktalar oldu, herkesin hakkını herkese teslim ettim kendi içimde. insanı yükten kurtaran bir durum bu, olanları yok saymak ya da kendini veya insanları kafanda aklamak çok daha zor ve yorucu. ama nedense bunu çok yapıyoruz, gerçekler acıtıyor tabi. bu acıdan kaçmak için de türlü bahanelerle kendimizi kandırıyoruz. ben artık bunu yapmaktan vazgeçtim bir noktada. böyle oldu çünkü böyle olması gerekti ya da böyle olmasını istedim/istediler. arada bir z raporu almak lazım böyle, kendini dinlemek iyi geliyor en azından parçalar birleşiyor, kafada soru işareti kalmıyor.

yüz göz olmadan yapılması gereken iç hesaplaşmadır.

nasıl ki bir başkasıyla olan iletişimimizde sınırları koruyor, yakınlığımıza göre gerçekçi eleştiriler yapıyor ancak incitmemeye özen gösteriyorsak bunu kendimize de borçlu olduğumuzu düşünüyorum.

çünkü şunu bilirim ki insan en çok kendine karşı acımasızdır ve en çok da kendinden kaçar.
bazı anlarda kendimize karşı o toz konduramayışımızın da egodan olduğu kadar, yüzleşmekten kaçınmak, dolayısıyla yine kendimizden kaçmak ile ilişkili olduğunu düşünüyorum.

özetle bu hamle; cesaret, farkındalık, idrak, inanç * ve kabul süreçlerini gerektirir.

kendisiyle yüzleşmek,
cesurların işidir.

egosunu dizginleme becerisine sahip ,insan olduğunun ve kusurlarının olduğunun bilincinde olan muhakeme sahibi her varlığın ineceği önemli duraklardan biridir.bu saydıklarımdan itina ile kaçınan veya yoksun olan eneler en nihayetinde yalnızlık denilen ve aslında hiçte muhteşem olmayan kasvetli saraya hapsolur.

bu bir gerginlik yaratır. sürtüşme vardır. kolaylık değil, mücadele vardır.

ama işin püf noktası şudur; bu seni bozmaz, olgunlaştırır.

seni yıpratabilir, ama seni geliştirir. kendi hatanı, kendi yanılgını, kendi beklentini sana ayna gibi gösterir.

o yüzden her başarısızlık hissi “kendinle yüzleşme” zamanıdır. değerlendirmeli...

'biz' neredeyse her gün yapıyoruz.. ( yaptığımızla da kalıyor muyuz anlayamadım gitti. dişe değer bir sonuç kaydedemedik gibi.. benimki çok aksi yaa.. :)

ben yüzleşmiyorum, hırpalıyorum. oradan oraya, duvardan duvara vuruyorum ama gram akıllanıyor mu ı ıh. aynı hamam aynı tas. onu da öyle kabullenecem artık yapacak bişi yok.

gerçekçiliği amaç edinmeye çalışan biri olarak çoğu zaman yüzleşiyorum. sınırlarımı, potansiyelimi, yapabileceklerimi çok önemsiyorum. bazen fazla hırpalıyorum, bazen de değerini biliyorum.

aynaya bakmak?

acılarla yenilgiyle zararla yüzleşmektir ki bu bizi güçlendirir

insan hayatının sayılı en büyük günah çıkartmalarından biridir.

öz benliğiniz yalan kabul etmez, manipuleye açık değildir. dolayısıyla onunla konuşmanızda, kendinizle ilgili çok fazla şey öğrenirsiniz. bu 2 açmaz doğurur: ya büyürsünüz ya bu yüzleşmeyi kaldıramaz ve derin bir depresyona girersiniz. 2 seçenekte çok yaygın, ihtimaller %50 - %50.

günün sonunda bir şeyler değişiyor mu? - evet.
o zaman reformatif açıdan ciddi işe yaradığını söyleyebiliriz.

içinde bulunduğumuz imtihan dünyasının temel hedeflerinden biridir kendinle yüzleşmek. böylece insan kendisinin ne olduğunu görmekte:

emre1974tr.blogspot.com/201...

ben küçükken red kit(lucky luke) diye bir çizgi film vardı. vahşi batının en iyi silahşörüydü. çok hızlı silah çekiyordu. hatta gölgesinden hızlı silah çekerek, onu vuruyordu.
bunu yapabileceksen yüzleş, yoksa kaybeden sen olursun.

kolay değildir ama çok da büyütülmemesi lazım. biraz öz farkındalık biraz irade gücü.

yüzleşen de yazıyo yüzleşmeyen de...
söz mü uçuyodu...

kova burcu dehası bu yine.. bu sefer karı...

saçtaki beyaz telleri sayarak yapılabilecek olan eylemdir.