küfür gibi şiir dizeleri

güldü mü cenazeye benzerdi.

t/ terdit yapılmış dizelerdir.

sümbülzade vehbi efendi

en başarılı versiyonları neyzen tevfik tarafından yazılmış olan şairane cümleler.

"ben sana bok demem,
boklar duyar ar eder.
bir zerren düşse boka,
onu da mundar eder.

tanrı senin hamurunu
necasetle yoğurmuş,
anan seni sıçarken
yanlışlıkla doğurmuş."

bir gün
yaşayan hiç kimsenin
anısı olmayacağız
yine de
sonsuzluk bizmişiz gibi
yaşayacağız dünyayı


şükrü erbaş-

seni soğuk bulanlar
zaten seni ısıtamayanlardı

ferman sende, ama güzel yaşamak bizde:
senden ayığız bu sarhoş halimizde.
sen insan kanı içersin, biz üzüm kanı:
insaf be sultanım, kötülük hangimizde?

ömer hayyam

"...dostum geç kaldın
güneş ne gün doğacaksa
söylediler duymadın geç kaldın
otur ağla..."

''sen bende neleri öpüyorsun bir bilsen
herkesin perde perde çekildiği bir akşam
siyah bir su gibi yollara akan yalnızlığı öpüyorsun
ağzında eriklerin aceleci tadı
elleri bulut, gözleri ot bürümüş ekin tarlası
bir çocuğun düşlerine inen tokadı öpüyorsun...''

tüketildik bayım çarçur edildik,
film izlerken yenilen patlamış
mısırlar gibi.

bu kaçıncı yerle bir oluşu
kalbimin?

sınırlar yürümesini bilmeyenler
içindir.

geçiştirilmiş bir yaşamın,
zayıf kalmış kalbini taşıyorsun.

tarık tufan
kekeme çocuklar korosu

bu işin piri sümbülzade vehbi efendidir. kimi kaynakta yaşadığı dönemin kendini beğenmiş bir sadrazamı ya da güçlü bi paşası bu abimizden kendisini övmesi için bi şiir yazmasını ister. bazı kaynaklarda padişah ister ama o iş zor. ve şu mükemmel şiir yazılır.

azm-i hammam edelim sürtüştürem ben sana
kise ile sabunu, rahat etsin cism-ü can.

lal-ü şarap içirem ve slatup geçirem
parmağına yüzüğü, hatem-i zer drahşan.

eyil eyil sokayım iki tutam azmıdır?
lale ile sümbülü kakülüne nevcivan.

diz çökerek önüne ılık ılık akıtam,
bir gümüş ibrik ile destine ab-i revan.

salınarak giderken arkandan ben sokayım,
ard eteğin beline, olmasın çamur aman.

kulaklarından tutam, dibine kadar sokam,
sahtiyenden çizmeyi, olasın yola revan.

öyle bir sokayım ki kalmasın dışarda hiç
düşmanın bağrına hançerimi nagıhan.

herkese vermektesin bir de bana versene,
avuç avuç altını, olsun kulun şaduman.

eğer arzu edersen ben ağzına vereyim,
yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman.

ne sisifos kadar bir amacın, ne de ikarus’ta o cesaret var,
balmumu kanatların bile yok, zihninde sığ bir esaret var.
iskenderiye kütüphanesi yansa, içinden tek harf eksilmez;
sen, kâinatın genişleyen boşluğunda, sadece bir zerre tozsun.
​dante’nin cehenneminde bile yerin yok, arafta bir tozsun,
lavoisier haklı çıksın diye varsın; madde ölmez ama sen yoksun.
evrim ağacında kör bir düğüm, entropinin en hazin kaybı;
tanrı seni yarattığı anı unutmuş, sen sadece zaman kaybısın.

(bkz: neyzen tevfik)