kulaklığı evde unutmak

yol arkadaşını, ofiste sırdaşını evde bırakmak gibi hissediyor insan. allahtan her ihtimale karşı ofiste kablolu bir kulaklık bırakıyorum. kulaklıklar bile artık şarj olurken onları unutmakta aslında daha kolaylaştı. kablolu kulaklık mahalle bakkalı iken, kablosuzlar marketler gibi. şimdi yakın dostumu utanmadan bakalım çekmecen nasıl çıkarıcam.

"kendini de evde unutsaydın brkmnkysn" diye söylenirim kendi kendime.

dün yaşadığım.

neyseki öldürmüyormuş.

fark ettiğim an şuna dönüşüyorum.

hayatın aksi tarafıdır. yedek kulaklık çekmecede bulunmuyorsa iki kat hayal kırıklığı etkisini hissettirir.

her şehirde bi sevgili bıraktığım gibi
her çalışma alanımda
bir kulaklık, bir şarj seti, lens suyu-kabı, ıslak-kuru mendil ve sigara bırakırım

öldürmese de süründürendir.