21.
çok iyi bir üniversitenin mimarlık bölümünden mezun oldum. öğrenciyken tasarım ödüllerim falan vardı ama hayatım boyunca ne şantiyecilikten hoşlandım ne de o çizikleri atmak için gözümü kör etmekten.
maalesef aşırı derecede konformist bir adamım, ekonomik durumum da buna el veriyor.. ben mimarlığın ünvanını, getirdiği sanatsal bakışı, ilgisi olan tüm konular hakkında yorum yapabilme özgürlüğünü sevdim.. hatta direkt bunu da sevmedim, önüne gelenle de konuşmam böyle şeyleri.. atlı spor kulübünde anlatmayı sevdim.
aslında fena bir mimar değilimdir, akademik kariyer de yaptım (yüksek lisansı akademik kariyerden saymıyorum, bence akademi dediğiniz şey doktoradan başlar) ama dediğim gibi.. bazı arkadaşlarım çamurun içinde sürünüyor, ben ise hakiki deri, 250 beygirlik bir araçta üstüm başım toz olmadan hareket etme kabiliyetini seviyorum. ve ben ölsem, yazlıkta iş yerinden gelen bir telefonu açmam; onlar ise yıllık izinlerinde, vedandada çizim yapıp istanbul’a yolluyorlar..
niye, diye soruyorum; kız bana gözlerini belertip “ben müdahil olmazsam o projeyi bilmem kime verir patron” diyor.. iyi, si..rsin gitsin, versin, bana ne..
ucuza da çalışmam ve rutin ihtiyaçlarımın fiyatı düşmediği sürece de çalışmayacağım. yalnız, babamların evini tadilata aldığımızda yaptığım işi bir sever gibi oldum. bellllki, mevcut işimi terk ettiğimde, ya da terk edersem anahtar teslim tadilat falan yaparım. onda da kötü malzeme kullanmam ama güzel bir şey yaparım. ya da yapmam, çok da umurumda değil, açıkçası..
maalesef aşırı derecede konformist bir adamım, ekonomik durumum da buna el veriyor.. ben mimarlığın ünvanını, getirdiği sanatsal bakışı, ilgisi olan tüm konular hakkında yorum yapabilme özgürlüğünü sevdim.. hatta direkt bunu da sevmedim, önüne gelenle de konuşmam böyle şeyleri.. atlı spor kulübünde anlatmayı sevdim.
aslında fena bir mimar değilimdir, akademik kariyer de yaptım (yüksek lisansı akademik kariyerden saymıyorum, bence akademi dediğiniz şey doktoradan başlar) ama dediğim gibi.. bazı arkadaşlarım çamurun içinde sürünüyor, ben ise hakiki deri, 250 beygirlik bir araçta üstüm başım toz olmadan hareket etme kabiliyetini seviyorum. ve ben ölsem, yazlıkta iş yerinden gelen bir telefonu açmam; onlar ise yıllık izinlerinde, vedandada çizim yapıp istanbul’a yolluyorlar..
niye, diye soruyorum; kız bana gözlerini belertip “ben müdahil olmazsam o projeyi bilmem kime verir patron” diyor.. iyi, si..rsin gitsin, versin, bana ne..
ucuza da çalışmam ve rutin ihtiyaçlarımın fiyatı düşmediği sürece de çalışmayacağım. yalnız, babamların evini tadilata aldığımızda yaptığım işi bir sever gibi oldum. bellllki, mevcut işimi terk ettiğimde, ya da terk edersem anahtar teslim tadilat falan yaparım. onda da kötü malzeme kullanmam ama güzel bir şey yaparım. ya da yapmam, çok da umurumda değil, açıkçası..
devamını gör...
22.
karadenizlidir. kızılderili de olabilir, emin olamadım!
devamını gör...
23.
memleketten bağımsız olarak, bunun bizim meslekle bir ilgisi olmadığı gibi inşaat mühendisliğiyle de bir ilgisi yok. çok konsol atmış, gerber krişleri her iki yanda ölçüye uyuyor da, çapraz ölçüde açıklık çok fazla çıkmış.
devamını gör...
24.
devamını gör...