moda sahili

artık koruyup kollamanın çok zor olduğu yer. istanbul'da kala kala 3-5 bozulmamış yer kalmıştı fakat artık kadıköy de beşiktaş da yozluktan nasibini aldı. sanırım artık demir almak günü gelmiş buralardan..

ne zaman buradan geçsem kendimi amatör porno sitesinde gibi hissediyorum. çimlerin üstüne yatıp sevişmeyeni dövüyorlar galiba.

çiçekci çocuklar gözümün önünde büyüdüler

ne güzeldir şimdi orası.

genelde eğitim seviyesi iyi, ekonomik açıdan da orta üst kesim sayılan insanların deniz kenarında buluşup hoş vakit geçirdikleri, gençlerin de rahat rahat içebildikleri güzel manzaralı bir sahildir. haftasonları dışarıdan çok fazla insan geldiği için sahil kenarı çöp içinde kalıyor, o yüzden hafta içi gitmenizi tavsiye ederim. kalabalık değilken, denizde yelkenliler de varsa, manzarası sizi sanki monaco'da, nice'deymiş gibi bir havaya sokar. eski istanbul'lu tanıdığım büyüklerim, çocukken okuldan çıkıp bu sahile yüzmeye geldiklerini anlatırlardı. o zamanları da yaşamak varmış. kim bilir deniz temizken moda sahili ne kadar güzelmiştir...

yazı, kışı, baharı her haliyle güzel..gün batımlarını izlemek..çimlere uzanmak..mis gibi deniz kokusunu içine çekmek..

z kuşağı gençlerin bazı cins*l aktivitelerini gerçekleştirdikleri yer.

moda değil de artık benim için maltepe, bostancı tarafları daha güzel. moda garip cisimlerin yaşadığı bir yer.

kadıköy'ün en hor kullanılan bölgelerinden biridir. sahilde kızlı erkekli oturup bira içtiği için, kendini dünyanın en modern insanı zanneden lümpenler yüzünden, iki nefes çekmeye moda sahile bile inemiyoruz. çöpünü toplamayan, ortalığı bilerek kirleten, etrafta insan yokmuşcasına veya var olanlar da ona uyum göstermek zorundaymışcasına, koskoca bir hoparlörden anlamsız müzik alan tipler doluştu moda sahile. özellikle metro hatlarının artmasıyla bostancı-fenerbahçe arasındaki sahil kıyılarında da bu görüntülerle daha fazla karşılaşacağız. kimseyi oturduğu muhitle aşağılamak gibi bir derdim yok, fakat her bölgenin kendine ait bir dinamiği ve dokusu olduğuna inanıyorum. zaten hayati fonksiyonlarını büyük ölçüde kaybetmiş olan istanbul, komaya girmek için gün sayıyor.

moku çıkmıştır.

sıkınıldığı zaman e hadi bi moda yapalım denilen sahildir. her seferinde de bi tık pişman olunulur.

ilk aşk,
ilk öpücük,
esen rüzgarda sevdiceğinin saçlarının savruluşu..

şimdilerde ise daye daye keçike kurdane şarkıları,
çimlere uzanmış bir grup suriyeli,
köşede sızmış bir şarapçı...

herşeye rağmen kadıköy bi başkadır.

son zamanlarda metropolün en kozmopolit lokasyonu maalesef

gerçek kadıköy tayfası yahut müdavimleri belki hiç uğramaz, bilirler ki barzo doludur yahut muhafazakar sevişgenler vardır.

balon mu vuralım oraya gidip yoksa bisiklet sürenlerin kıçını izleyen araplar mı görelim?

ha biz neredeyiz serasker cadddesi üzerinde yahut bahariye de yahut kadife sokak tarafında
sahile en yakın olduğumuz yer ise dorock civarı olur.

caddebostanı soranlar olacak orası caddebostan kadıköy değil

ülkenin tersidir sahil kesimi daha aydınlık değildir. dip not

sabah erken uyanırsam bir check atıyorum. barzolar işgal etmeden önce o eski tadı hala alabiliyorum. lodos olduğu zaman ada dan ilk vapur ile geçip biraz dolandıktan sonra 12:25 vapurunun bata çıka ilerlemesini izliyorum.

özlendi bee… en yakın zamanda, umarım

istanbul'dan ayrıldığıma hiç pişman değilim. hatta, çok değil 15-16 sene önce gece çok da geç olmayan bir saatte buraya gidip, bomboş sahilde ağaçlardan birinin altına oturabilirdiniz. hem de nisan, mayıs ayında bunu yapabilirdiniz. şimdi insanı kusan o şehirde moda sahilde 365 gün adım atacak yer yok.

yine de geçen rüyamda, arkadaşımla orada kahvelerimizle yayılıp (bkz: tom waits) dinlediğimizi gördüm. mekanlar önemli değil. mekan, sadece bir fondan ibaret. kafa konforun ve seni dinleyen, sözü de dinlenir birileriyle beraber olmak mesele. tom waits bir on gün kadar bekleyebilir.