müzik zevkimle dikkat sürem arasındaki husumet

shoegaze seviyorum, noise rock seviyorum, post-punk seviyorum, trip hop seviyorum... hani zaten müziğin kendi başına insanı başka diyarlara götürme potansiyeli var okay, bi de benim dikkat sürem işin içine girince ortaya kontrol edilemeyen bir durum çıkıyo... kulaklığı takıyorum, müzik başlıyo, ilk otuz saniye her şey yolunda. gitarların tonuna, bas yürüyüşüne, davulun ritmine odaklanıyorum. sonra bi anda müzik arka plana düşüyo ve ben kendimi 2016 yılında söylediğim saçma bir lafı düşünürken buluyorum. şarkı hala çalıyo ama ben hiçbir şey dinleyemiyo gibi hissediyorum...

bazen şarkının ortasında dikkatim geri gelmiyo değil... bi anda kendime geliyorum ve müziğin ne kadar güzel olduğunu fark ediyorum... diyorum ki ulan bu gitar tonu ne güzelmiş, bas ne güzel giriyormuş, ben bunu nasıl kaçırmışım? sonra tam müziğe odaklancam, aklıma başka bir şey geliyo... beynim sanki müziği dinlememi kişisel bir hakaret olarak algılıyo... iki saniyeden fazla keyif almama izin vermiyo...

artık müzik dinlemek benim için biraz da dikkatimi geri kazanma mücadelesine dönüştü... brian eno'lara sardım düzeltmek için, allahım yardım eylesin.

allah'tan metal dinleyicisiyim. lakin bahsedilen hiç bir türü bilmiyorum. sadece post-punk duymuştum, diğerler 0. *

dikkat süresinin azalmasıyla müziğin türünün çok bi alakası yok. sizin nesil böyle. artık iki gençten biri dikkat eksikliğinden muzdarip.
yoksa arabesk çok mu konsantrasyon sağlıyodu da bizim dikkatimiz yoğun oldu? devir böyle.. ekran ışıkları arttıkça dikkatler uçtu.