1.
"birdenbire başka bir şey olur yüzüm."
bugün aramızdan ayrılışının üzerinden tam 33 yıl geçmiş olan türk şair ve yazar sabahattin kudret aksal imzalı eser; 2014 yılında yayınlanmış ve yayıma ise selahattin özpalabıyıklar tarafından hazırlanmıştır.
şairin batık kent, eşik (sabahattin kudret aksal) adlı eserlerinden sonra okuduğum son kitabı bu oldu.
kitabımıza geçelim;
sabahattin kudret aksal'ın öyle emsâlsiz bir şiiri var ki, etkilenmemek olanaksız, felsefik bir bakış açısı da hüküm sürüyor bence onun şiirlerinde, somut olanı yansıtmasının yanı sıra, soyut olan üzerine de düşündürüyor kimi zaman.
bu kitabındaki şiirlerinde ise kitabın adının da vaat ettiği gibi, hayata dair tuhaflıkları irdeliyor şiirsel bir biçimde, bu tuhaflıklar ise can sıkıcı tuhaflıklar olarak düşünülmemeli bence.
hayatın farklı dönemeçlerinde karşılaştığımız, yaşadığımız keskin kırılma noktaları, ölümler, kopan bağlar, yoksulluklar, yüzündeki anlamın silinişi, ölmüş olanlara dair duygu ve düşünceler, ansızın anımsanan şeylerde bulunan hayatın gizleri, sonsuzluk, yaşam, hayatın bir gölge oyunu olma ihtimâli, kitaptaki şiirlerin sıklıkla yansıttığı temalardandı diyebilirim.
her şey ne tuhaf, ne acımasız, ne büyüleyici, ne güzel, ne korkunç, ne üzücü, ne komik, ne acı, ne eşsiz, ne anlamlı, ne saçma, hepsi bir aradaydı, adı hayattı...
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
öldü
bir kitap ki şimdi o
okumak istediğimiz, okuyamadığımız.
bende musiki bende dünyalar
biri uzakların uzağında
biri var ki içimde sayıklar
denizlerde kayıp ülkeleri.
bir şey uçmuş gitmiş yüzlerinden
insanı yaşamaya bağlayan bir şey
insanı umutlu eden güzel eden
insanı insan eden.
babam o yaz ölmüştü...
ağaçlar değin köklü,
ölüm isteğim.
ölümümüzü büyütüyoruz
dizimizin dibinde.
birdenbire başka bir şey olur yüzüm.
serüvenimi yaşarım
büyür yarın
eski göklerin yitik denizlerinde.
gökyüzü
gökyüzünde yıldızlar
ölülerin gözleri yıldızlar.
yediğimiz bir dilim ekmek gibi
yaşadığımız bir dilim zaman.
ölümümüzden sonraki yokluğumuz
düşündürür bizi
düşünmeyiz
doğumumuzdan önceki yokluğumuzu.
annemizin yüzü
ölümün yüzünü andırmıyor daha.
unutulmayı iste
yeniden anımsanırsan
sonsuz yaşam ondan sonra.
gerçek yaşamak
geçmiş günü yaşamaktır.
yok neye baksan, bütün
zaman şimdi anlatı.
bugün aramızdan ayrılışının üzerinden tam 33 yıl geçmiş olan türk şair ve yazar sabahattin kudret aksal imzalı eser; 2014 yılında yayınlanmış ve yayıma ise selahattin özpalabıyıklar tarafından hazırlanmıştır.
şairin batık kent, eşik (sabahattin kudret aksal) adlı eserlerinden sonra okuduğum son kitabı bu oldu.
kitabımıza geçelim;
sabahattin kudret aksal'ın öyle emsâlsiz bir şiiri var ki, etkilenmemek olanaksız, felsefik bir bakış açısı da hüküm sürüyor bence onun şiirlerinde, somut olanı yansıtmasının yanı sıra, soyut olan üzerine de düşündürüyor kimi zaman.
bu kitabındaki şiirlerinde ise kitabın adının da vaat ettiği gibi, hayata dair tuhaflıkları irdeliyor şiirsel bir biçimde, bu tuhaflıklar ise can sıkıcı tuhaflıklar olarak düşünülmemeli bence.
hayatın farklı dönemeçlerinde karşılaştığımız, yaşadığımız keskin kırılma noktaları, ölümler, kopan bağlar, yoksulluklar, yüzündeki anlamın silinişi, ölmüş olanlara dair duygu ve düşünceler, ansızın anımsanan şeylerde bulunan hayatın gizleri, sonsuzluk, yaşam, hayatın bir gölge oyunu olma ihtimâli, kitaptaki şiirlerin sıklıkla yansıttığı temalardandı diyebilirim.
her şey ne tuhaf, ne acımasız, ne büyüleyici, ne güzel, ne korkunç, ne üzücü, ne komik, ne acı, ne eşsiz, ne anlamlı, ne saçma, hepsi bir aradaydı, adı hayattı...
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
öldü
bir kitap ki şimdi o
okumak istediğimiz, okuyamadığımız.
bende musiki bende dünyalar
biri uzakların uzağında
biri var ki içimde sayıklar
denizlerde kayıp ülkeleri.
bir şey uçmuş gitmiş yüzlerinden
insanı yaşamaya bağlayan bir şey
insanı umutlu eden güzel eden
insanı insan eden.
babam o yaz ölmüştü...
ağaçlar değin köklü,
ölüm isteğim.
ölümümüzü büyütüyoruz
dizimizin dibinde.
birdenbire başka bir şey olur yüzüm.
serüvenimi yaşarım
büyür yarın
eski göklerin yitik denizlerinde.
gökyüzü
gökyüzünde yıldızlar
ölülerin gözleri yıldızlar.
yediğimiz bir dilim ekmek gibi
yaşadığımız bir dilim zaman.
ölümümüzden sonraki yokluğumuz
düşündürür bizi
düşünmeyiz
doğumumuzdan önceki yokluğumuzu.
annemizin yüzü
ölümün yüzünü andırmıyor daha.
unutulmayı iste
yeniden anımsanırsan
sonsuz yaşam ondan sonra.
gerçek yaşamak
geçmiş günü yaşamaktır.
yok neye baksan, bütün
zaman şimdi anlatı.
devamını gör...