ölüm yıldönümleri

bugün ananemin ölüm yıldönümüymüş.annem söyledi.ben hatirlayamamisim bnim ayibim.üzerimde emeği de çoktu.defnederken bir anlığına kefenden görmüştüm yüzünü.pamuk gibiydi her haliyle, sinirlenince bile tonton,somurtunca bile pamuk gibiydi .

insan iki metrelik bir tahta kafese sığıyor.hayret edilesi.üzerinde ciddi ciddi düşünmek istesek insan yaşamının her anını sorgulardı sanirim.dehşete düşerdi.ölüm, kim ne derse desin hayattaki en gerçek olgu.çünkü bu dünyadaki işimiz bitiyor.

hayat çok boş.

anane diye yazdim.daha folklorik daha orijinal hissettiriyor anlamını.

ışıklar icinde uyuman dileğiyle ananem.

ölüm yıl dönümleri geçen, olan veya yaklaşan ölülerinize allah rahmet eylesin.
dünüm çok boştu, bir şey yapmak da gelmedi içimden. dün, 22 ağustos, rahmetli hacı özcan amcamın, aslan amcamın vefatının yıl dönümüydü.

şekerpare istedim dükkana. yedi herkes. fazlacaydı, yoldan gördüğümüzü çevirip ikram ettik. birer tane atsınlar ağzına diye. demedim bir şey. içimden, yiyene, "sana afiyet olsun, amcama rahmet." dedim.

*

şöyle serçe parmağımın tırnağı kadar insansam, rahmetli özcan amcamdan geçti bana. bunu çok iyi hissediyorum. allah rahmet eylesin.

ağustos aynı sevmememin sebebi bu yıl dönümleridir. içimde hep bir korku olur ağustos ayından, ayın başından sonuna kadar hep tedirgin ve mutsuz olurum. sanki bu ay, benden yine birilerini alacakmış gibi hissederim. eylülü sevememin sebebi aslında ağustos ayıdır.
25.08.2006
29.08.2011
iki kara gün…

yaş ilerledikçe birçok ölüme tanıklık ediyoruz. aslında yaş ilerledikçe, tanıklık ettiğin ölümlerin anlamları daha da derinleşiyor demek daha doğru olur.

ölüm, doğum ile birlikte hayattaki en büyük ikinci gerçek. birisi öldüğünde, onu bir daha hiçbir zaman göremeyeceğin gerçeğine alışmak çok zor. ölümün en zor kabullenişlerinden biri de bu. bundan sonra gözünün önüne gelecek şeylerin sadece anılardan ibaret oluşu.

peki ya o anılar tatmin edici mi? eksik hissettiklerin, değiştirmek istediklerin varsa? işte o zaman çok zor. birinin bu hayattan çekip gittiğini kabul etmek çok zor. bundan sonra unutmak için değil, yokluğuna alışmak için uğraşıyorsun.

çok kişinin ölümüne şahit oldum. hatta kendi ellerimle mezara inip, yerleştirip, üzerine toprak attıklarım var. ölüm yıldönümlerini hatırladıklarım da hatırlamadıklarım da var. ama birinin ölüm yıldönümünü, sabaha karşı çalan o telefonu hiç unutmayacağım sanırım.