pandeminin götürdükleri

deniz.

it ayağı yemiş gibi gezme hevesimi aldı götürdü. eve o kadar alışmışım ki halletmem gereken işler için bile çıkmaya üşeniyorum artık.

gelecek düşüncemi öldürdü. artık daha realistim ve bugüne odaklıyım.

tam sıkıcı hayatımda radikal değişiklikler yapmaya başlamıştım. evimi boşalttım, tek birikimim olan arabamı sattım, yıllar sonra işi bırakıp yurtdışında doktoraya başladım. sadece bir dönem okuyup kış tatili diye türkiye'ye geldim. ve hop pandemi herşeyi alt üst etti. şuan ergen gibi ailemin yanında gideceğim ülke kapıları ha açtı ha açacak diye diken üstünde yaşıyorum.
ha aşk hayatına girmiyorum bile. uzun bir aradan sonra, tam yeni birileriyle tanışmaya hazırım diyordum o da yalan oldu tabiki.

hiçbir şey götürmemiştir. araya maske girmiştir sadece. normal yaşama devam.

işçi sınıfından fazla bir şey götürmemiştir.
amele her zaman amele.

pandemiden önce her haftaiçi ve her haftasonu boxofficeturkiye.com'a girer, hangi filmi kaç kişi izlemiş, hangi film dağıtımcısı 1. olmuş diye bakardım ama artık bakamıyorum, acı ama gerçek.

gençliğim ve hayatımızın en güzel yılları. sosyal yaşantımız, ruh sağlığımız, aile içi huzurumuz. meğersem birbirimizi ne kadar az görürsek aile içinde o kadar çok mutlu oluyormuşuz... bari gençliğimi nereye götürdüğünü söyle de bulayım.

gençliĝimiz.
akıl saĝlıĝımız.
zaman.

beş tel koyu kumral saç.

sizi bilmem ama bu pandemi olayını tuttum ben.
iş konusunda resmen zirve yaptım denilebilir en son bu kadar yoğun talebi 2010 yılında yaşamıştım.
bitsin pandemi tabi millet aç susuz perişan ama benden bir şey götürmeyi bırak üstüne kattıkça kattı.

eğlence sektörü

eğitimin yolsuzluk haline gelmesi

gençlik.

mental sağlık.

kaybedilen canlar, sevdiklerimiz...

mahallede cs oynardık 10 15 kişi, kafe kapandı, acımız büyük.

canlarımız

akıl sağlığım.
zaten iki gram kalmıştı, evde oturmaktan o da gitti.

pandemi bitse de geri gelmeyeceğini anladığım bazı şeylerdir.
mesela pandemi öncesi ramazanlarda bizim cami teravihte tıklım tıklım olurdu, ramazanın ortasında sayı biraz azalır, kadir gecesi ve son günlerde hat safhaya ulaşırdı. oysa pandemi resmen bitmiş ve maske yasağı bile kalkmışken bu ramazan 2 saf ya var, ya yok teravihlerde.
diğer bir adet de iftar ikramlarıydı. bütün akrabalar ve komşular sırayla birbirlerini çağırır, kalabalık iftar sofraları olurdu. bazen sahura kadar oturulur, bir de beraber sahur yapılırdı.
sanki pandemi sosyal ağlarımızı budadı, herkes çekirdek ailesine, hatta kendi içine gömüldü. pandemi bizden toplum olmayı götürdü. yalnız ve tek tek bireylerin bir kalabalığından ibaretiz artık.