sakarya türküsü

öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

"nerede kardeşlerin cömert nil yeşil tuna
giden şanlı akıncı ne gün döner yurduna"

bir yanda akan benim öbür yanda sakarya

etkileri çok olmuştur ve türkiye'de her kesim tarafından sevilir

insan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
bir yanda akan benim, öbür yanda sakarya.
su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat;
şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!
fakat sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,
kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;
çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
hey sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?
rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur,
sırtına sakaryanın, türk tarihi vurulur.
eyvah, eyvah, sakaryam, sana mı düştü bu yük?
bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük! ..

ne ağır imtihandır, başındaki, sakarya!
binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

insandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.
hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,
yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;
ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.
şimdi dövün sakarya, dövünmek vakti bu ân;
kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!
hani yunus emre ki, kıyında geziyordu;
hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?
nerede kardeşlerin, cömert nil, yeşil tuna;
giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?
mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
bulur mu deli rüzgâr o sedayı: allah bir!
bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
sakarya, kandillere katran döktü geceler.

vicdan azabına eş, kayna kayna sakarya,
öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

insan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;
bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.
geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?
kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!
bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!
sakarya, sâf çocuğu, mâsum anadolunun,
divanesi ikimiz kaldık allah yolunun!
sen ve ben, gözyaşiyle ıslanmış hamurdanız;
rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!
akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;
aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!
bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz;
sen kıvrıl, ben gideyim, son peygamber kılavuz!

yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, sakarya! ..

“bir hayata çattık ki?hayata kurmuş pusu” sözü ile hayatımı özetleyen ara ara garip coğrafyalarda gönlüme düşen ve kapı gıcırtısı sesim ile seslendirmeyi sevdiğim destansı şiir.

sakarya şehrine gelen siyasilerin okumayı çok sevdiği, sakaryalıların nehir değil şehirden bahsettiğini sandığı türküdür.

okurken tüylerimin diken diken olduğu ,"mermerlerin nabzında hala çarpar mı tekbir ,bulur mu deli rüzgar o sedayı,allah bir !"dediğimde içimin duygu seslerine döndüğü ,öz vatanında garipsin öz vatanın parya kısmına geldiğimde garip bir gıdıklamanın içimi hapsettiği;tutkuyla bağlı olduğum, seslendirmekten zevk aldığım ,en sevdiğim şiirlerden .hepinize bu şiirin güzel bir yorumcudan seslendirilmis halini dinlemenizi öneririm.

üstad diye adlandırılan necip fazıl'ın şiiri.

3-4 sefer okuyan biri istemsizce ezberler, öyle etkileyicidir sözleri.

en son aylar önce yücel arzen'in bestesiyle dinleyince bildiğin orgazma yakın hisler yaşadım.

sakarya türküsü, türkü olacaksa onu da uğur ışılak yakar..

oluklar çift, birinden nur akar birinden kir şeklindeki dizeleri, "ve biz, her şeyden zıddıyla kaim kılarak çift yarattık" ayetinden esinlenerek yazılmıştır.

şiirlerinde de birbirine zıt ifadeleri çokça kullanırmış kendisi. hatta bu konudaki kısacık bir şiirini de şöyle bırakalım.

zıtlar
zıtlar arası ahenk, af ve günah yarışta;
bütün zıtlar kavgada bütün zıtlar barışta....

ezberimdedir. uzun olmasına karşın ezberlemesi çok kolaydır; bu tekniğin ve ahengin ileri düzey olmasındandır. ve bisiklet binmek gibidir, unutmazsınız da. hem usul usul okunabilir, hem de bağıra bağıra.

ilkokulda çok sevecen bir din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenimiz vardı bu şiiri ezberleyenlere türk bayrağı rozeti hediye ederdi,uzun yıllar saklamıştım şuan nerde hiç bilmiyorum.istiklal marşımızdan sonra tüylerimi diken diken eden ,gözlerimi yaşartan bir kaç şiirden biridir.insanlara vatan ,millet sevgisi küçükken verilmeli sonradan olmuyor malesef.

necip fazıl'ın şiiridir.

her karşıma çıkışında vakit ayırır, tekrar okurum. tıpkı şimdi yapmış olduğum gibi.

boş hiçbir satırı yok. her mısrasına sayfalarca kitap yazılır.

müthiş ötesi bir şiirdir ve en çok şu mısralarda bulurum kendimi. anımsarım bir an acizliğimi: insan, üç beş damla kan; ırmak, üç beş damla su.
öyle bir hayata çattık ki hayata kurmuş pusu.
geldi, ölümlü yalan; gitti, ölümsüz gerçek...

sen ve ben gözyaşıyla ıslanmış hamurdanız, rengimize baksınlar! kandan ve çamurdanız.

o kadar çok yorumlayabileceğim şey var ki şiirde. her mısrada özüme kavuştuğum. kendimi en çok bu şiirde dinliyor, bu şiirle anlıyorum. n. f. k ' nın her mısrasında müthiş zekâsını konuşturduğu, beni duygulara boğan bir şiirdir.