senin için normal ama başkaları için tuhaf olan şey

insanın kendisiyle hiç kavga etmeden yaptığı ama dışarıdan bakılınca "soru işareti yaratan" küçük davranışlardır/kabullerdir/düşüncelerdir/şeylerdir. günlük hayatta; otomatikleşmiş, üzerinde düşünülmeyen, hatta farkına bile varılmayan detaylardır aslında. mesela gece kalkıp mutfağa gidip ışığı yakmadan su içmek ve hiçbir şey almadan geri dönmek gibi. yapan için son derece olağan duran bu hareketler, başkası duyunca garip gelebilir.

sevilme ve birini sevme ilgi görme biriyle bir şey paylaşma ihtiyacı hissetmiyorum.

kendini öncelemek, nitelikli bencillik, kendin ve diğerleri arasına gerektiğinde aşılmaz mesafeler koymak.

ağzıma her attığım lokmanın kalori hesabını yapmak.

travma sonrası stres bozukluğu belirtileri, yaşadığım travmatik olayın etkileri, örneğin sevdiğim şeylerden bile keyif alamamak, sürekli buna üzülmek..

yaklaşık 5 yıl kadar önce böyle zor bir dönem geçirdim ve çevremdeki insanlar bana "destek değil köstek oldu." "zamanla geçer, kendini başka şeylerle oyala" demekten, fazla büyüttüğümü söyleyerek beni suçlamaktan öteye geçemedi. kendilerine göre basit, önemsiz, bir durumken onu yaşayan kişi olarak yaşadığım kayıp beni derinden etkilemişti. beni bu kadar etkileyen, psikolojimi bozan şey, tıpkı başlıktaki gibi başkalarına tuhaf geliyor. sonuçta benim yaşadığım acıyı başkası benim kadar iyi anlayamazdı, ancak en azından yardımcı olup çözüm üretmeyi seçebilirlerdi.

cipsi yoğurtlu sosa banmak* yerine, cipsi sosun içine kırıp tatlı veya çay kaşığı ile yemek. sürekli kaseden cips almak gereksiz bir eylem gibi geliyor. ilk kez gören ya "napıyon?" diye sorar ya da "ıyy" der. ıyy diyenle bir daha görüşmem.* ve fonda beni böyle sev seveceksen çalmaya başlar.

!

herhangi bir şeyin, herhangi bir aşamasında, ne kadar ilerlemiş olduğumdan bağımsız, ondan vazgeçebilmek.
bir buluşmadan tut da kariyere kadar.

m2 oynarken manikür yapmak.( farm izlemeyi seviyorum ben napayım..)