sevdiğin herkesi kaybetmek

kaybetmediklerinin de her gün yaşlanması ve kaybedeceğini bilme durumudur.

"hüzün ki en çok yakışanıdır bize
belki de en çok anladığımız.." der ozan.. doğru çünkü insanız biz. ama yaşamak sadece de hüznü yaşamak değildir arkadaşım. bilin ki hüzünlerde yaşamaktan daha büyüktür yaşamak..
hüzünler de yaşanacak evet.. ama hüzünlerde yaşamamalıyız derim.. inanın bunu en çok hüzünle andıklarınız isterdi sizden.. (lütfen duyarsız bir nasihat olarak algılamayın. kanserden kaybettiğim bir dostumuzun, kendisini anarken bizden anımsamamızı istediği bir şeydir ve paylaşmak istedim.)

bunun en kötü yanı neden kaybettiğini bilmemektir. insan sevdiği birinin gidişinden sonra çok neden arıyor ama kesin cevabın olmaması belki gidişten daha çok acıtıyor. sebepsiz giden kimseyi kayıp olarak görmediğiniz gün de büyümüş oluyorsunuz.