sevgililikte kıskanmak

bir gün kendimden 40 yaş büyük bir dedemizle bunun tartışmasını yaptım. o bana sevgililikte kıskanmanın gereksiz olduğunu ve sevgiliye güven duygusu yoksa kıskançlık duygusunun oluşacağını söylemişti. ben şiddetle karşı çıkmıştım. hesaba katmadığı bir şey var diye düşündüm hep. kıskanmanın alt metninde kompleks varsa ilişkiyi toksik bir yere götürür. mesele güven meselesi de değildir sevgilinizi tehlikelerden sakınmaktır. ben erkek milletinin ne denli sapık olduğunu bildiğim için sevdiğim insanın bir tekenin hayallerine meze olmasını istemiyorum o yüzden giyimine de karışırım. birbirine ait iki insan olarak sadece birbirimize vitrin olmamız gerektiğini düşünürüm. genele değil özele hitap edilmesini yeğlerim ve buna göre davranırım. bunu özgürlüğe ket vurmak olarak görmemek gerek.

(bkz: mağaramda mutluyum)

çok normal olan bir duygu durumudur.

kıskanırım.
olması gerektiği kadarını da gayet geçebilir bu arada. hayatıma birini alıp, özel bir yere koyduysam sakınırım ve kıskanırım tabi ki.
ama kontrolsüz değilim, rahatsız olduğum konuyu iletir çözmeye çalışırım. çözülmezse sonrasında olacaklardan da sorumlu olmadığımı iletirim*

mallıktır. sadakatine güvenmediğiniz insan için kendinizi de partnerinizi de yıpratmayın.

fazlasi ayriliga surukler

geçmişini geleceğini, yolda gördüğünü, internette izlediğini, beğendiği porno yıldızları, beğenmediğini defalarca söylediği kadınları, eski sevgililerini, ileride allah korusun ayrılırsan hayatına girecekleri kıskanmaktır.
daha azı olmaz.
*

kıskanmak normal de, kıskanıldığının farkında olup "manyaklaşmak" normal değil.