sigara dumanı

bir takım şahsiyetlerin şekilli şüküllü çıkaracam diye tipten tipe girdikleri. benimse varlığında nefes alamadığımdan en az beş metre uzak durduğum şeydir.
yakıştığını düşündüğüm tek yer ise müslüm baba'nın o güzel şarkısıdır.
(link: ::
ben sigara dumanının altında
yana yana en sonunda kül oldum.
sen kibritin hiç yanmayan ucunda
birinin hayatından geçmiş oldun...)
(bkz: o ne güzel kafiyedir arkadaş)

sigara içerken şekil vermeye çalışdığım duman. tam anlamıyla hala oval bir şekil çıkaramıyorum ne yazık ki.

şekilli şüküllü çıkaracağım diye tipten tipe giren şahsiyetim. allah belamı versin ne diyeyim.

başlığı okur okumaz dilime dolanan şarkı...

hep içmeyene doğru gider.

kötü *

en nefret ettiğim olay olabilir.hijyenime özellikle kokuma dikkat eden bir kadınım.saçlarım dahi yağlanmadan düzenli temizleyen bir yapım var.giyinip, tertemiz dışarı çıkıyorsun, adamın/ kadının teki fosur fosur içtiği sigarasıyla seni iğrenç küle ve kokuya boğuyor.sigaranın dumanı saça ve üste değdiğinde eğer rüzgar yoksa ya da açık havada fazla kalmadıysanız, kolay kolay çıkmayabiliyorda.sonra kriz onca güzel koku bosuna..

sigara içen insan, yerinden kalkıp uzaga bir yere giderek içmeyi adet edinmeli.

hiç çekemem. içmiyorum zaten dumanı hissetsem başım ağrır.

hangi sigara olduğuna bağlı! *

beren sigara dumanının altında öğüre öğüre en sonunda verem oldum.
(şebnem ferah sesiyle.)

maruz kalmayı hiç sevmem ama kalıyorum maalesef. mide bulandırıcı bir kokusu var.

köydeki inek boku daha güzel kokuyor. öyle bir rezillik.

kıyafetlerime, saçıma, başıma sinen kokusuna pek tahammül edemiyorum. sigara dumanına maruz kaldıktan sonraki aşama üstünde ne var, ne yoksa çıkarıp atma ve yıkanma oluyor.

sigara içene keyif, içmeyene kaçan keyif..

sensör varmışcasına ortamdaki sigara içmeyeni bulur genelde.