tahammülsüzlük

kimsenin derdinin sebebi ben değilim.
kimsenin ruh halinin bozuk olmasına da sebep değilim.
kimsenin agresifliğini, uyumsuzluğunu, egosunu çekmek zorunda da değilim.

dolayısıyle benimle anlaşana eyvallah ama arıza çıkarana hadi eyvallah.

kısacık ömrümün değerli vaktini sorunlu tiplerle harcayamam.

bugün metroda çok tahamülsüzdüm, zaten çok kalabalık her yer yaşlı amcalar, teyzelerle dolu bedava geziyosunuz diye bu kadar gezilmez. sonra dedim benim de yaşlı annem babam var sakin ol ve sustum.

gerek yok olm buna. șu sözlükte bile "en güzel șehir antalya" yazsan sülalene küfredecek noktaya geliyor millet.

sizden götürür karșıdan değil.

tahammülsüzlük, anadolu insanına avrupadan ithal tek ''hassa''* dır.

diğer tüm ithal hassalarımız ortadoğu/arabik dir. bir tek bu ''tahammülsüzlük'' ile arap kültüründen ayrışırız. çünkü ortadoğu insanlarında egemen duygulanım ''boşvermişlik/aldırmazlık/sallabaşıcılık'' tır.

elbet yıpratıcı bir haldir ama kuralsızlığa, ilkesizliğe, gevşekliğe karşı da birebir tepki dir. etkin bir toplumsal terbiye aracıdır.

yukarıda tanıım girenleri bir de bu açıdan bakmaya davet ediyorum. ettim gittim.

aptallara bir de tahammül mü edecektik?

tahammül seviyem sevdiklerim ile sınırlı. başkasına/başka şeylere kalmadı, yapacak bir şey yok. kendisi sevgi ile doğru orantılı benim için.