uçmak zor mu senin için yürümeye bile korkanlardan mısın sorusu

aslında benim bu sorum tek bir kişiye değil, böyle yarım yarım seven herkese. hani şu kalbinin kapısını aralayıp içeri girmeye cesaret edemeyenler var ya işte onlara özellikle.
ne tam geliyorlar ne tam gidiyorlar.arafta bir yerde oylece sürünüp duruyorsun. kendileri ortada bir yerde “idare edelim” modunda takılıyorlar ama bu benim için o kadar zor bir durum ki ben duygularımı uçlarda yaşamayı seven bir insanım.
“uçalım” desen, hemen frene basıyorlar. öyle bir temkin, öyle bir hesap kitap. sanırsın aşk değil, borsa yatırımı. risk analizi yapıyor, duyguyu zarara yazmamak için daha başlamadan çıkış yapıyorlar. bir de bunu öyle profesyonel yapıyorlar ki, insanın romantik hevesi bile "kalp kirilmadan kaç" sistemine giriyor.
ben hep şuna inanıyorum; mesele uçmak değil. kimse kanatla doğmuyor. mesele biraz cesaret, biraz da “olsun ya” diyebilmek. düşmeyi göze almak. çünkü insan bazen düşe kalka öğreniyor sevmeyi. en kötü ne olur? kalp kırılır. hiç bir kırıklık sonsuza kadar surmedigine göre biz onu da toplarız, merak etme.ama bazıları var. daha yürümeye bile korkanlardan. adım atmadan yorulan, hissetmeden vazgeçen, başlamadan bitiren. sonra da dönüp “aşk zor” diyorlar.
o yüzden soruyorum işte:
uçmak zor mu senin için, yoksa gerçekten yürümeye bile korkanlardan mısın?

uçmak benim için korkutucu olabilir, evet… ama doğru kişi yanımdayken yükseklik hiç de tehdit gibi gelmiyor. düşmekten korkmak insana yabancı değil ama bazen, elini uzayan doğru kişiyle birlikte adım atmak, kanat açmayı öğrenmek gibi. benyarım yarımdan değil, birlikte yükseğe çıkmaktan yanayım. kimi zaman rüzgar sert eser, kimi zaman hızın baş döndürücü olur, ama birlikte uçmayı göze almak, tek başına yürümeye kıyasla çok daha değerli.

mesele aslında, uçmaktan aşağısını beceremeyenle, yürümeye bile üşenenin birbirine denk gelmesidir.
bazı denk gelişler yıpratıcıdır.

yürürüm de uçarım da. korkacak çekinecek de hiçbir şeyim yok.
ama bende dikiz aynası da yok. sende de yoksa dükkân senin.*

uçmada sorun yok ama inmesi biraz sıkıntı olabilir. o da biraz yani.

biliyorum konu bu değil. diğer türlü uçarım, kaçarım, yürürüm, koşarım, 500 metreden ölüme bile atlarım sevdiklerim için.

ben her yere tomofille gidiyorum. uçarsam saçlarım rüzgardan bozulur. yürürsem de incilerim dökülür.*

sıla'nın sevişmeden uyumalım adlı şarkısında geçen ifade.. gerçekten şarkı başlıkta anlatılanları mı ifade ediyor emin değilim.

ben birini ikna etmeye çalışsam böyle sorardım herhalde..

biraz manipülatif gibi...

bazıları uçmaktan çok düşme ihtimalini kabullenmekten korkuyor. o yüzden ne uçar ne yürür. sadece bekletir.

yarım gelenin en büyük zararı da bu zaten. umut verip adım atmamak.

o yüzden mesele cesaret değil de niyet.

sürünmekten başka bir yol yok bizim evrenimizde.

şarkı bütünlüğü içinde bilemem de soruyu tek alırsak yanıtlarım. cesaretin var mı diye soruyor aslında. yanıt ise genelde şöyle:
- evet uçmak zor, yürümeye korkuyorum o yüzden kapı dışarı çıkmayı gözüm kesmiyor*. o yüzden odamda oturup bana gelinmesini bekliyorum*.