yapınca herkes sana bakıyormuş gibi hissettiren eylem

dışarıda fotoğraf çektirmek ya! ya buna nasıl alışmış olabilirsiniz. birde bazı yerlerde kuyruk olup fotoğraf çekiliyorlar. biri poz veriyo herkes onu bekliyor. o bitiyor, diğeri. ayh yazarken anksiyetem coştu yeminle

misafirin önündeki sehpayı silerken... bütün gözler üzerinde, ya sehpada tek bir kırıntı kalırsa...

sokakta koşarken herkes beni izliyor gibi geliyor.

pandemi başladığından beri hapşurmak. her ne kadar maske olsa ve dikkatli davranmaya çalışsam da sanki hapşurunca herkes vebalıymışım gibi bana dik dik bakıyormuş gibi hissediyorum.

yalnızken cafede bir şeyler içmek.

yalnızken sinemaya gitmek.

yalnızken tiyatroya gitmek.

maalesef ülkemizde yalnızlığın tercih olmadığını düşünen ve yalnızlığı acizlik olarak gören lanet olası güruhun varlığı!

ve yaşasın kendine yetebilen bütün yalnızlar.

kaşınan popoya müdahale esnası

kalabalık bir ortama sonradan dahil olmak.
düğün, nişan vs gibi yerlerde hadi neyse diyip biraz anlayabiliyorum bunu ama mesela bankaya girdiğimde de bunu hissediyorum.
sosyal fobi oluştu zaten şu dönemde iyice çekinir oldum.

telefonla konuşmak otobüste veya tramvayda

sokağa çıkmak yetiyor. anksiyete kalp ben.

yemek yemek. malum pandemi döneminde çoğu yerde içeride yemek yemek yasaktı. dolayısıyla birşeyler alıp banka oturup yada nerde boş yer bulduysam orda yiyordum. o anlarda yoldan geçen herkes bana bakıyormuş gibi hissedip ‘ulan çok mu hızlı yiyorum ondan mı bakıyorlar’ diyordum kendi kendime.

dışarıda öz çekim yapmaya çalışmak. yapanlara bakıyorum oradan biliyorum *

yolda köşede eğilip bağcık bağlamak

tanım girmek.

telefona bakınca

yürümek hahahahah

birşey yapmadan da bakıyorlar öyle insan gibi falan değil tanıyor da selam vericekmiş gibi değil dövücekmiş gibi tecavüz edecekmiş gibi bakıyorlar çok rahatsız oluyorum. insansız ortamda çok rahat ediyorum.

üstümden ceket, mont çıkarmak.

bazen sadece yolda yürümek, hatta durmak bile bu hisse sebep oluyor.

evet insanların işi gücü yok diğerlerini izliyor. yani en azından ben izliyorum. kendimden biliyorum.

çantam hep kocamandır. biraz zorlasam içine sığarım.
tamam o kadar değil.
e tabi her aradığını da her zaman bulamıyorsun. o çantanın içinde bir şey bulmaya çalışırken sanki üzerime neon ışığı tutuluyor, bütün dünya filmlerdeki gibi loşlaşıyor ve ben ana fikir oluyormuşum gibi geliyor.
biraz deli ararım da.

eğer kapalı bir yerde yaşıyorsanız yürürken bile herkes size bakıyor. özellikle kadınsanız, endamlı-endamsız, güzel-çirkin, örtülüsünüz-örtülü değilsiniz bunların hiç biri önemli değil.
yaşıyorum, biliyorum.
kışın soluk lacivert renkli kotumla, botlarımla, sıfır makyajımla, taranmamış gelişi güzel toplanmış saçlarımla, maskeli yüzüm ve siyah uzun ceketimle bile sokakta yürürken bakıyorlar.
geçen haftalarda gayet kapalı, diz hizasında bir elbise giydiğimde de bakmışlardı.
bu kadar ayrıntı vermemin sebebi offf yıaa ne kadar güzellimm nasııll da bakıyorlar banaaa demek değil.
yok artık sende abartıyorsun haaa diyenler çıkacağı için.
yani neden demek istiyorum. neden bakıyorsun neden süzüyorsun beni abi/amca/dayı diye sormak istiyorum ciddi ciddi.
1-torunun, çocuğun yaşındayım,
2-kot. dümdüz kot. soluk renkli kot.
neyi seni cezbetti?
hiçbir şeyi.
işte o zaman anladım ki (yaşayarak, her gün deneyimleyerek, başka arkadaşlarımın başına geldiğini görerek, dinleyerek) giyinişin grammm önemi yok.
zihniyeti bozuk olan yapıyor bunu.
yok hormonmuş yok arzuymuş geçin bunları.