yazarların başına gelen mantıklı olaylar

bir grup zındık tarafından zorla sahile götürüldüm hem de ders saatinde. o gün de komutanın oğlu liseden kaçmış tüm şehirde aynı anons, komutanın oğlunu bulan getirsin.

kayalıklarda pineklerken jandarmanın transit minibüsü geldi. askerler tek tek kimlik sordu herkes çıkardı gösterdi bende kimlik yok. o zaman sen komutanın oğlusun dediler. hayatımda duyduğum en mantıklı çıkarım. asker gözümde aristoteles gibi büyüdü. tümden mi geldi tüme mi vardı ne yaptı anlamadım bi anda türk silahlı kuvvetleri tarafından iznim, bilgim ve onayım dahilinde alıkoyuldum. orduya sadakatim sonsuz olduğu için itiraz etmedim. aslında olan gücümle serikli mandıracı tahsin’in oğluyum demek istedim ama zerre kıymeti olmayacak. mesela geçen ay kırşehir’de bi pavyona jandarma baskın yaptı. asker bana iki saniye baktı engeli yoksa önce bunu dövün dedi. aman tanrım didim son derece mantıklı. gıkımı çıkarmadım. vardır ordunun bir bildiği.

beni karakola götürdüler komutan bu kim dedi. karakolun yapı bütünlüğünün bozulmasına tek bir cevap uzaklıktayız. bir tanesi komutanım bu oğlunuz dese hepimiz talim tahtası oluruz. allahtan kimse cevap vermedi. sen kimsin evladım dedi, öğrenciyim diyebildim. neden burdasın dedi, cevap vermedim. komutan ayağa kalktı, yaklaştı, gözlerime baktı. şu gözlere bak, adeta toroslarda tüten en son ocak, eeeyyy koca yörük, seni benim oğlan sandılar dimi dedi. anımsamıyorum komutanım dedim. çünkü askerlik anısı anlatan herkes ya emredersiniz ya da anımsamıyorum diyeceksin demişti. bu cevap komutanı tatmin etmedi. bir eliyle omzumu sıktı. büyüdüğünde inşallah paşanın yüzünü kara çıkarmazsın dedi ama belli ki hiç umudu yok benden. yıllar sonra askerliği bedelli yaptım.

(bkz: bazı yazarların alışılmışın dışında dayak yemesi)

(bkz: her koşulda dayak yiyen yazar)

(bkz: durup dururken dövülen yazarlar)

(bkz: bayram değil seyran değil eniştem beni niye öptü)