yazarların çocukken isteyip de sahip olamadıkları şeyler

akülü arabadır. hala akülü arabaya binen çocukları gördükçe içim gider. içim zaten çocuk kalmış a dostlar.*

çilek marka araba yataklar

uçurtma.

tuvaletini yapan bebek istiyordum. böyle lop lop.

çok küçükken hep barbie bebeğim olsun da onu giydireyim diye hayal ederdim .
bnim daha çok peluş oyuncaklarım ve legolarım vardı.
şimdi olsa da istemem ama. çünkü bnim lilim var .
küçükken kendime lili dermişim o yüzden ismi bu*

akülü araba. mahallenin çocuklarını parayla tur attiririm para kazanırım diye düşünüyordum ama olmadı ve hala içimde uktedir

kafası kokan bebek. çok istemiştim, hiç olmadı.

(bkz: matruşka)
çok küçükken abimin okul gezisi için kapadokya'ya gitmiştik, otobüste matruşkası olan küçük bir kız vardı o kadar çok istemiştim ki, annem her yerde aramış ama bulamamıştı.
büyüyünce gittiğim bir yerde görüp kendime aldım ama aynı keyfi vermedi tabi.

mikrofon, hep istiyordum ama hiçbir zaman almadılar.

mutlu ve huzurlu bir aile yazacağım şimdi şuraya da drama sevmiyorum hem millete boşuna sigara yaktırmayalım.*

siyahi oyuncak bebek. komşumuz çocuğuna bir iş seyahatinden siyahi bir bebek getirmişti ben de çok özenirdim. çocukluk işte.

bisiklet

buraya yazılan çoğu oyuncak bende vardı. akülü araba,silahlar,maketler,bisiklet,uzaktan kumandalı arabalar,uzaktan kumandalı helikopter,kaykay,paten vs gerçekten hepsi vardı. babam bana sürekli oyuncak alırdı keza dedem de öyle tabiri caizse "şımarık" büyüyen bir çocuktum çünkü bir sürü oyuncağım vardı ve maddi anlamda güç şeylerdi büyük çoğunluğu. ama ben hep tek oynardım kardeşim küçüktü kuzenimle de genelde el becerisi gerektiren şeyler yapardık. öyle dururdu büyük bir kısmı o oyuncakların. hep babamla oynamak isterdim aslında mesela bana aldığı akülü arabayla beni gezdirirken beni indirip mahalleden başka çocukları bindirmesine çok içerlenmiştim. oyuncağı paylaştığım için değil babam onlarla ilgilendi ben hep tek bindim diyeydi. dönüp bakıyorum şimdi hiçbir oyuncağım yok bir tek maket uçağım duruyor o da ahşaptan dedemin ahbabıyla yapmıştık beraber üstünde karman çorman el yazımla ağaçta asılı. özcan amca gitti,oyuncaklar kırıldı,unutuldu. eşyalara bel bağlamamayı çocukken öğrenmiştim keşke akülü araba alan değil de bir kez olsun benimle halıda araba süren babam olsaydı belki o zaman iyi biri olurdum.

star wars ışın kılıcı.

gelecekteki ilk maaşımla almayı planlıyorum çünkü çok pis içimde kaldı.

(bkz: flüt)

pokemon atari kasedi. boyut olarak küçük ama benim için çok büyüktü. şimdi düşününce tebessümle gülüyorum, o zamanlar almak için uğraşıp alamadığım şeylerin şimdi kat kat fazlasını alabiliyorum ama çocukluk işte, insanın içinde o anlar ukde kalıyor. bazen aklıma geldikçe geçmişe bakıp hatırladıkça, ne zamanlardı diyorum.

istediklerime sahip olduğum çocukluktur fakat biraz zaman aldı ya da modası geçtiğinde almislardi ama bir şekilde isteklerim oldu.

ailemin öğrettiği en büyük şey, kanaatkar olmaktı galiba. kimseye özenmedim. akülü arabam olmadı belki ama bisikletim de ben istemeden alındı. iphone'um hiç olmadı ama 2005'te kimsenin telefonu yokken iyi kötü bir telefonum vardi. en iyisi olmadı belki ama ailem elinden geleni yaptı. o yüzden onlara çok şey borçluyum.

tencereli bardaklı oyuncak seti

çoğu şey... standart çocuğun altında bir hayatım oldu.

tanım : çocukken isteyip de ulaşılamayan istekler.