yazarların çocukken isteyip de sahip olamadıkları şeyler

yok saniyordum ama aniden gecmise dondum ve hatirladim apple bilgisayardi ve ne olduguna dair en ufak fikrim bile yoktu.

akülü araba
dumbbell
gitar.

akülü araba. sen kız çocuğusun ne yapacaksın denmişti. içimde uktedir, çocuğuma almak nasip olur umarım.

bu içine binebildiğin, pedallısı vs. olan arabalar. çok özenmiştim, arkadaşımda vardı. ha bir de, oyuncak saz istemiştim babamdan. yanlış kişiden istemişim. ne sazım oldu ne de pedallı arabam. geriye dönüp hatırlandığında iç burkan istekler. yeri geldiğinde komik bile olabilir.

çok hayal kurmazdım paramız olmadığı için

simdiki zamanın moda oyuncağı nasıl yoda ise çocukluğumda furby idi. bir tek içimde kalan oyuncak o.

benım lıstem cok kalabalık sanırım. ama en özendiğim barbi eviydi.benim gibi detaylara önem veren bir insan olarak komsu kızının barbı evının ıcınde yemek masası, yemek masasının üzerinde kadehleri bile vardı. keşke benimde olsaydı.

işte çocuklugumda beni oyuncaga doyurmadıkları için şimdi çocuklarıma aldıgım oyuncaklarda kendimi durdurmaıyorum.

ekşınmen

oyuncak ayı ve bisiklet.

oyuncak ayı dışında her şeyi aldılar. neymiş kocaman ayıyı nereye sığdıracaklarmış. bisiklet de almadılar neymiş efendim araba çarparmışta, düşüp kafamı yararmışım da. kaç yaşımıza geldik bisiklet sürmeyi bilmiyoruz, utanıyorum kendimden.

o kadar çok ki. hangisini saysam bilemedim

eskiden birçok ilde birçok ülkenin konsolosluklari vardı. bu konsolosluklardan birinin konsolosu iki oğlunu bizim okula kaydettirmis. ilkokuldayim o zamanlar. gel zaman git zaman ben bu çocuklarla arkadaş oldum. birgün beni evlerine davet ettiler. hiç unutmuyorum ramazan ayıydi. sabah kahvaltısında anneleri sağolsun envai çeşit aparatif yapmış koymuş masaya. hayatımda görmedim kekler börekler jambon sosis falan. bunların içinde en dikkatimi çeken fıstık ezmesi kavanozu oldu. ekmeğe sürüp sürüp yediğimi hatırlıyorum. sonra eve gidip anneme "anne fıstık ezmesi alalım mi"diye sormuştum. pahalı diye almamıştı anacağızim. fakirlik işte be. zor yıllardı. bir göz oda kapıcı dairesinde yarım yamalak yaşadık çocukluğumuzu.

kendime ait bir oda. orta gelirli bir ailenin 4 çocuğundan 2.çocuk olduğum için doğduğum andan şu yaşıma kadar(20) hep ablamla odayı paylaştım:(.

her şey diyebilirim sanırım. heves ettiğim hiçbir şeye sahip olamadım. her istediğime "hayır" cevabı aldığım için bir şeyleri beğendiğimde kimseye söylemeden vazgeçmeyi öğrendim.

şu pastel boyadan bende de olsun diye çok isterdim.

faber vardı ama onda gözümüz yoktur. o ultra zenginler içindi.

ergenlikdi ama : walkman.

barbie evi

paten. babama ve dedeme yalvarmıştım, düşerim diye almamışlardı. isteyip de sahip olamadığım tek şey oydu. babam hala düşerim diye almıyor. ben kendim alabilirim ama babam alırsa anlamlı olacak bir şey.

ışıklı ayakkabı.

hiçbir şey istemedim.
o yüzden hiçbir şeye sahip olamadım demek nankörlük olur ama içten içe istediğim hiçbir şeye sahip olmadım.
öyle büyük bir yokluk hikayesi yok benim çocukluğumun.
sessizlik hikayesi var.
gülümseyen ve hatta kahkahalar eşliğinde bir sessizlik.

söyleyebilseydim sahip olabilirdim.
tamam derdik biz. kimse içten içe ne istediğimizi anlayamasın diye de kocaman gülümserdik. inandırıcı gülümserdik. gözlerinden de anlaşılmasın diye kahkaha atardık. üzülmesin diye kimse.
çocuk gibi olmak ayıp gelirdi. bu tasvip ettiğim bir şey değil asla. yanlış anlaşılmasın.
ayıp etmedik işte aklımızca.

gülmeyi de öyle öğrendim belki de.
kayıpların içinde ya da hiç sahip olamadıklarının içinde gülmek, acıdır.
ama sonra, kayıp, eksik her şeyi unuttururmuş gülmek. gerçekten gülermişsin yeterince gülebildiysen. işte o eşiği atlatmak mühim,
acı anında gülebilmek. acını hiç çaktırmadan.

çokça sevgi gördüm ama.
sevmeyi de öyle öğrendim belki de.
sevdiğinde başka hiçbir şeyin öneminin kalmadığını hissetmek gerekiyor önce.
hissedince anlıyorsun. ondan başka yok kalıcı olan.
bebekler yıpranır, arabalar çarpar duvarlara ve kırılır.
hepsi yok olabilir.
tükenmeyen tek şey sevgi.
sevildiğin anların izleri.
bunlar aklın başında kaldıkça seninledir her zaman.

bugün sahip olabilirim birçok şeye.
gücümün yettiğince elbette
ama hiçbir şeye sahip olmak gelmiyor içimden.
esip geçiyor öyle bazen, çok hızlı geçiyor. alamıyor tesiri altına beni. uğraşsam da olmuyor. bu halin kıymetini biliyorum elbet.

ama yalan olmasın,
hiçbir şeye sahip olmak istemiyorum bugün dedim, hata ettim.

huzur istiyorum.
doğayı satın alamam biliyorum.
bencilce istiyorum doğayı.
ağaçları, gölleri.

sessizlik istemiyorum.
yalnızca doğanın sesini istiyorum.
istediği kadar gürültü çıkarsın,
dinlemek istiyorum.

sağlık, anne sevgisi ve papatya toka.